Κ. Ματράκου, Πίσω νάρθουν τα όνειρα

Κάθυ Ματράκου

           Πίσω νάρθουν τα όνειρα
    α  νασαίνω

φιλόξενη, η άγραφη επιφάνεια,

καλοδεχούμενα τα νέα σχήματα.

άτακτα χαράζουν της σκέψης τα ζιζάνια,

εφήμερα ή όχι, στο χάρτινο κορμί...

Βυθίζω...

του μυαλού μου τα νοήματα

στην αμόλυντη παρθένα "γη"...

γράφω... σκίζω... ξαναγράφω.

Νομίζω...

με το γραπτό μου θα ξορκίσω,

της μνήμης τα φαντάσματα,

το πόνο να σταματήσω.

Δρασκελίζω...

τον κόσμο με σπουδή,

λαγκάδια δύσβατα περνάω και βουνά,

ψάχνω για συμπόνια κι ανθρωπιά,

να φτιάσω μιαν ωδή

όλοι να την τραγουδήσουμε μαζί.

Βάνω ψυχή στο στίχο

και όμορφες κλέβω νότες... φτερά να γίνουν

λεύτερα τ' όνειρά μου σαν τον ήχο

απ' τα όρια πέρα να ταξιδεύουν...

               Φοράω τα φτερά μου...

κι έτοιμη, έξω απ' τη σκέπη

είμαι να ταξιδέψω...

άρμα μου η σκέψη.

Ψυχή μου... εδώ δεν θάχεις όριο,

παρέα με το δάκρυ

[που πάντα θα σ' ακούει,

προσδοκία σου...

[νάβρεις στίχο να σε υπακούει.

Η ζωή δεν σου δόθηκε

για να τη σπαταλάς.

Για βοήθεια μην παρακαλάς,

μόνη σου θα πολεμάς,

      Κι' όλο θέλω

 'ο  λο θέλω να γράψω,

γι' αυτό... και 'κείνο...

μα ποιος θα νοιαστεί ;

κι όλο τ' αφήνω.

Μέσα μου κάτι με ενοχλεί

κάτι με τρώει...

Ν' αφήσω μια μικρή καταγραφή,

να τα θυμούνται... ένοχοι κι αθώοι.

Των φθόγγων η αρμονία

άτακτα ας κυλήσει,

για το στίχο μου αδιαφορία

αν ρίμα σωστή δεν βρίσκει.

Της ποίησης κανόνες,

συγχωρέστε με αν προδώσω...

Με κραυγές και με κορώνες,

το συναίσθημα άτεχνα αν δώσω,
ενοχικής αδιαφορίας θαμώνες.

Συγχωρέστε με...

Κι όλο ψάχνω...

λέξεις ακριβές χρειάζομαι,

για να σε συγκινήσω... αφού σ' οθόνες

έμαθες, 

      τρόπο άλλον να βρώ,

για να σε συγκλονίσω χωρίς εικόνες,

πρέπει θαρρώ...

Πού να βρω λόγια... 

τον αθλητή του μπάσκετ, τον λεβέντη,

κανείς να μη ξεχάσει,

εκείνον... που στις μαγικές του "ρόδες",

τ' ομορφότερο ζεϊμπέκικο μας χάρισε,

εκείνον... 
που καλάθι να μη μπει δεν άφησε.

Ή μήπως, χαμένη μη πάει η γραφή

να περιμένω πρέπει,

του χρόνου τη κατάλληλη στιγμή

όταν οι άνθρωποι καλύτερα θ' ακούνε ;

Εκείνη της μάνας τη κραυγή,

ίσως πιο δυνατά ν' ακούσουν

που αφήνει τελευταία επιθυμία,

όταν για το παιδί της γίνεται θυσία,

και τα χρέη της πληρώνει με "ζωή"!

"Απ' το "σπίτι", κανείς μη βγάλει το παιδί,

κατάρα αφήνω και ευχή...”

Όταν καλύτερα οι άνθρωποι θ' ακούνε,
τη συμπονετική της πολιτείας δικαιολογία
 που ως άλλος Πιλάτος θ' αποφανθεί:

“Η κατάσχεση αναβάλλεται, παραμένει στην οικία

το παιδί, μέχρι νεωτέρας”,

Νίπτουσα χείρας... με υποκρισία.

      Έφυγες

 έ  πεφτε ο δίσκος στη φωτιά...

όπως τελειώνει η μέρα

κι εσύ μια φλύαρη, βουβή παρέα,

στην αχνή ακόμα

του φεγγαριού τη ρότα.

Έσβησε ο ήλιος τη φωτιά

κι εσύ, να με κοιτάς...

ήρθαν κι αστέρια τώρα, για συντροφιά,

στο βλέμμα σου να κάνουν βόλτα.

Ζεστή, γλυκιά, η βραδιά

κι εσύ να μη μιλάς

τα χέρια κάνεις μια 'γκαλιά

σηκώνεις τα μάτια και κοιτάς

τη πόλη π' άναψε τα φώτα.

Να καθρεφτίζομαι

στην υγρή ματιά... άσε με

Να βαφτίζομαι

σε κάθε βλεφάρισμά... άσε με

Να γεύομαι

τη θλίψη στο φιλί... άσε με

Δεν μ' ακούς πια... ψελλίζεις...

Φεύγω...  Καλημέρα.

                                Από την αρχή
             τ  α μάτια κλείνω

κύτταρο αδιαμόρφωτο,

και παίρνω ν' αρμενίζω...

Σκορπίστηκα

πάλεψα την άσχημη αλήθεια

να δεχτώ... μα δεν τη μπόρεσα

αδίστακτα να με καρφώνει,

Αναμετρήθηκα

ψεύτικα φτερά τ' ονείρου φόρεσα,

πως θα πετάξω μαζί του να νομίζω,

μάθημα στην οδύνη χώρεσα

Περιπλανήθηκα,

το βήμα κάλυψε τη γη,

φρέσκο το 'λιόφωτο θαμπώνει,

λύτρωση το δάκρυ μιαν αυγή

Αναγεννήθηκα

                   φορτωμένο όλα μου τα “γιατί”

ράγες χαράζει σαν βαγόνι

βροχή στο δέρμα μου καυτή,

Ευλογήθηκα

                   πίστη, σεβασμό κι ελπίδα

                   δίνω να ταϊσω τη ζωή,

                   κι εκείνη ακούραστη ανάσα

λέει, “... άντε πάλι απ' την αρχή”

         Οι θεατές (όνειρο άτρωτο και υπαρκτό)

 Ό  πως άρχιζε η νύχτα,

όπως γλύστραε το φωτεινό

στο βλέμμα, και σκίασ' η ματιά

τρυφερά, με καλεί η γωνιά,

να με κρύψει, να με λυτρώσει...

στην αγκαλιά της, κι εγώ σκοτάδι

γίνομαι, και κρύβομαι,

να περιμένω ένα του χάδι !

Γεμίζει συνέχεια η πλατεία με ψυχές,

μέχρι και στα θεωρεία

μυρμήγκια οι θεατές.

Η ώρα περνάει,

κι η νύχτα που τελειώνει, σου λέει

βιάσου... έχεις δουλειά να κάνεις...

μη νιώθεις αμηχανία,
τα δάκρυα σου δεν θα δουν,

κι ο πόνος σου κρυφός θα μείνει,

αναφιλητά δεν θ' ακουστούν...

όλοι απόντες είναι...

δεν ξέρουν απ' τη ζωή πως λείπουν.

Φωτιά τα δάχτυλα πιάνουν

πάνω κάτω... παράξενες

φόρμες φτιάνουν...

λες μ' άλλου εντολή κινούνται

Γραμμές αδρές σχεδιάζω,

άλλο να κάνω δεν μπορώ

μόνο νέους δρόμους,

με μάθαν να χαράζω,

στην άκρη τον γραφίτη βάζω,

γραμμές γειτονικές ζητούν

μεταξύ τους να ενωθούν

τα λάδια μου ετοιμάζω...

καθαρό απλώνω χρώμα

διστάζω... σταματώ,

μιξάρω με αλήθεια την εικόνα

να δώ καλύτερα... πισωπατώ,

τους αιώνιους “κυνηγούς του τίποτα”.

Τις ματαιόδοξες αναμονές

μιας κούφιας επιβεβαίωσης,

περιπλανώμενες αλαζονικές,

χωρίς προορισμό σκιές !

Τα χέρια τρέμουν

τα σφίγγω με πείσμα, μοιάζουν

άλλο να μην αντέχουν...

τα χρώματα... τελειώνουν.

τελειώνει κι η ανάσα.

Μήπως να τ' αναβάλω ;

Μήπως μια άλλη φορά ;

Ανάλαφρος, χορευτικός,

της άμμου ο στροβιλισμός

στη κλεψύδρα όπως κατεβαίνει,

ο χρόνος σκέφτομαι τελειώνει.

''Μην τολμήσεις... !'' ακούω

φωνή απόκοσμη βαθιά,

ίδιο θεριό που ξύπνησε,

λές μόλις από λήθαργο.

''Φρόντισε, στο τοπίο, το λερό,

την ασκήμια να μην ντύσεις,

μικρό, χωμάτινο πλάσμα,

και τον πίνακα να προχωρήσεις.

Όσοι ακόμα δεν γίναν ζόμπι.

αλύπητα, να τους “χτυπήσεις”,

και την θλιβερή τους την εικόνα,

μη διστάσεις να τους δείξεις.

Δεν έχω τίποτα “νέο” να σου πω,

μεγαλύτερη νάχει αξία.

μόνο “ένα” όσο η γη παλιό,

η ζωή του καθένα είναι “μία”.

Όπως γλύστραε το σκοτεινό,

προσπάθεια κίνησε η μέρα,

το βλέμμα να φωτίσει.

Στ' όνειρο αγγιστρώθηκε,

επίμονα μια προσδοκία:  

        “Άτρωτο και υπαρκτό          να γίνεις... θα περιμένω”,

         του λέει με ελπίδα. 

 

           Γυναίκες

 μ  ας μαθαίνουν να γινόμαστε ωραίες

διαλέγοντας για κάθε μία

                                 [κι ένα προσωπείο.

Κι εμείς μόνες μας οπλίζουμε

να μας σκοτώσουμε,

                                   [κι ας νομίζουμε

πως τελικά τον πόλεμο... θα νικήσουμε !

Μας μαθαίνουν να γινόμαστε μοιραίες:

''μόνο όποια τα καταφέρει...

                                     [θα πάρει το βραβείο''.

Όμως το τέλος του παραμυθιού

δεν είναι πάντα ωραίο,

κι ο πρίγκιπας, μετά από λίγο, ψάχνει αλλού

δεν ξυπνάει την ωραία κοιμωμένη του,

σύντομα, αγάπης φιλί, λαθραίο,

θα δίνει στη “νέα” αγαπημένη του.

Στ' αζήτητα, νιώθει... πεταμένη,

δεν είναι πια “ωραία” 
                            [η ''παλιά πριγκίπισσα'',

και τα ρίχνει στον εαυτό της...

μόνη τώρα και δυστυχισμένη,

να “φτύσει” θέλει τη υπόστασή της,

αφού της είπαν πως πάντα φταίει

εκείνη για το ριζικό της...

Μια υποψία μόνο να καταγραφεί 

                     [κι ήσυχη σ' αφήνω να σκεφτείς.

Μήπως λειψές μας θέλουν στη ζωή...

μόνο σαν άριστο εργαλείο αναπαραγωγής...

κι αν στο ρόλο σου δεν ανταποκριθείς,

χα, χα, μια κόλαση σε περιμένει, της ντροπής.

   

  Είμαι εδώ ή εκεί ;       * Επετειακό όλων των ''ειρηνευτικών επεμβάσεων'',

                                                      στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Λιβύη... στη Συρία... στο... ;

 κ  άθε μέρα κι άλλο ''καραβάνι''...

στη κορνίζα του γυάλινου κόσμου.

Κάθε μέρα...

Σιγά σιγά συνηθίζεις και αυτό,

όλα τα συνηθίζεις...

Φαντάσου να χυθούν έξω από το γυαλί...

Πνίγεσαι...

Σαν να σου σφίγγουν το λαιμό,

απ' τη γυάλινη σφαίρα μαγνητισμένη...

πνίγεσαι... μπροστά της καθισμένη.

Τώρα σ' έχει απορροφήσει

Τώρα σ' έχει κατακτήσει...

Συνέρχεσαι... Ταράζεσαι...

''Δεν είναι ταινία'' λές μέσα σου με τρόμο,

''Δ ε ν εί ν αι τ αι ν ί α...''

επαναλαμβάνεις ξανά και ξανά

Αρχίζεις να κρυώνεις... ιδρωμένη,

κι αναρωτιέσαι...

''Είμαι εδώ ή εκεί ;''

Αν είμαι εδώ, δεν ''μετέχω'',

είμαι θεατής, ένας ακόμα,

ποιός ξέρει... Πόσοι να βλέπουν, ότι κι εγώ ;

Κι αν όμως κάνω λάθος ;

αν είμαι εκεί... ; αν είναι παραίσθηση

που ο φόβος μου δημιουργεί,

για να νιώσω ασφαλής,

ανάμεσα τους...;

ανάμεσα στα χαλάσματα...

ανάμεσα στο τρόμο, στο θάνατο...

στα παιδιά... τα πληγωμένα...

τα διαμελισμένα...

τα νεκρά δίπλα σε κείνα...

που δεν είναι ακόμα !

Κάθε μέρα άλλο...  
Είναι, της ένδοξης υπερατλαντικής ντροπής 
                                                       [το καραβάνι.       

           Το δικό της βασίλειο

 έ  λα καρδιά μου...

την ιστορία μας να πούμε,

πιάστο χέρι μου...  μαζί

πάμ' ένα γύρο στο χαρτί 

να θυμηθώ, γράψε μου,

μυρωδιές παλιές, 

αγαπημένες...

Μνήμη, δώρο κι ευλογία

με τη μάνα στη κουζίνα...

Όπως κοιτάς, η πόρτα στα δεξιά,

στου τοίχου την άκρη, κι αριστερά, 
ανοίγεται φιλόξενα η γωνιά.

Κράτα στο μυαλό σου τώρα, τη σειρά...

ψυγείο, πλυντήριο, εστία,
το ένα με τάξη δίπλα στ' άλλο,

κι όπως σε γάμα γυρνά ο τοίχος,

μαρμάρινη κι αρχοντική η γούρνα,

κάτασπρη, άσπιλη καθάρια,

πιο δυνατή απ' τον ήλιο λες...

τ' άσπρο της να σε θαμπώνει...

Στη μέση, η μασίφ ροτόντα, η παλιά

ιταλικό κομμάτι, από το νησί φερμένη,

της οικογένειας, από ποιόν άραγε σωζμένη.

"Να μην υπάρχουν κεφαλές", έλεγε...

καρέκλες όσοι και οι μόνιμοι θαμώνες,

τρεις και μία,

η δική της.

Ένα βασίλειο...

Το δικό της βασίλειο

ένα τετράγωνο βασίλειο 

καθαρό και μυρωδάτο 

κι ένα μαξιλάρι αφράτο 

για τη καρέκλα, 

τη δική της,

Εδώ... το διάλειμμα στις ευθύνες

εδώ...  για μια ανάσα στη κούραση 

εδώ...  η βαρετή αναμονή

μη καεί και το φαΐ...

Δεν φεύγει στιγμή...

μη τελειώσει το νερό,

του βρασμού ακούει τη μουσική, 

έχει σ' αυτό, τόσο εξοικειωθεί,

στο τι μπορεί να χρειαστεί

της μέρας το μενού.

Αν φύγει...

μπορεί να ξεχαστεί,

και μπορεί να της "ξεφύγει" 
του νου η προσοχή...

Τόχε πάθει...  

μιά -δυο φορές...

Αυτοσχεδίασε με την οικογένεια...

Κανείς δεν κατάλαβε ότι έλειπε

το κρέας από το μενού,

τη Κυριακή εκείνη.

Όλοι θεωρήσανε 

ότι πάλι πειραματιζότανε

ότι πάλι δοκίμαζε νέες γεύσεις, 

ότι μάγευε τα υλικά...

και τάκανε, πάντα,  θεϊκά !

Όλοι εκτός από μένα...

που την είδα να κλαίει.

Δεν καταλάβαινα...

γιατί ήταν τόσο σοβαρό 

να κάψει κανείς ένα φαΐ...

_____________________

Κάθυ Ρ. Ματαράγκα

* Επιλογές από το ''Τα μονοπάτια μου'' 
Το Κάθυ Ματράκου είναι ψευδώνυμο

που χρησιμοποιήθηκε σε δημοσιεύσεις 
της Κάθυ Ρ. Ματαράγκα,

Scholeio.com

Ελληνική γλώσσα, Έχει να κάνει με την ροή του σύμπαντος.

Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας

"Αρχή σοφίας ή των ονομάτων επίσκεψις"

Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα.   Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα νεοΕλληνικά).  

Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός. 

Μια τεράστια γνώση κλειδωμένη-κωδικοποιημένη μέσα λέξεις λόγω της μαθηματικών τιμών που έχουν.
Ένας από τους Πρωτοπόρους επί του θέματος ήταν ο μέγιστος Πυθαγόρας.

Η Τετρακτύς του Πυθαγόρα

Οι αριθμοί, τα σχήματα, η αρμονία και τα άστρα 
έχουν κάτι κοινό, έτσι αντίστοιχα τα μαθηματικά (αριθμοί) η γεωμετρία (σχήματα) η αρμονία (μουσική) και η αστρο-νομία 

(αστήρ=α-χωρίς- στήριγμα + φυσικοί νόμοι που τα διέπουν) ήταν αδελφές επιστήμες  κατά τον Πυθαγόρα, που με την συγκεκριμένη σειρά που αναφέραμε ήταν η σκάλα για την εξέλιξη 
(=εκ -του- έλικος, DNA)  του νου-ψυχής προς τον Δημιουργό. 

Έναν Δημιουργό που δημιούργησε βάσει αυτών των τεσσάρων επιστημών.

27 σύμβολα-αριθμοί με αριθμητική αξία συνθέτουν το Ελληνικό Αλφάβητο, 3 ομάδες από 9 σύμβολα-αριθμούς η κάθε ομάδα, με άθροισμα κάθε ομάδας 45, 450, 4.500.

Για να δούμε μερικά παραδείγματα:

ΑΛΦΑ = 1+30+500+1= 532 =>5+3+2= 10 => 1+0= 1

ΕΝ = 5+50 = 55 => 5+5 = 10 => 1+0= 1

ΟΜΙΚΡΟΝ = 70+40+10+20+100+70+50= 360, όσες και οι μοίρες του κύκλου

Για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα νοήματα των εννοιών των λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης πρέπει πρωτίστως να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την ίδια την Ελληνική γλώσσα.

Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία δεν είναι βασισμένη στο ότι κάποιοι απλά καθίσαν και συμφώνησαν να ονομάζουν ένα αντικείμενο "χ" ή "ψ" όπως όλες οι υπόλοιπες στείρες γλώσσες του κόσμου. 

Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα μαθηματικό αριστούργημα το οποίο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε.

Η αρχή των πάντων είναι το ίδιο το Ελληνικό Αλφάβητο (το οποίο φυσικά δεν το πήραμε από κάποιον άλλον όπως θα δούμε παρακάτω διότι εκ των πραγμάτων δεν γίνεται). 

Τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου στο σύνολο τους ήταν 33 όσοι και οι σπόνδυλοι, οι 5 τελευταίοι σπόνδυλοι (που παίζουν τον ρόλο της κεραίας) έχουν άμεση σχέση με τον εγκέφαλο και αντιστοιχούν στα 5 τελευταία άρρητα γράμματα τα οποία γνώριζαν μόνο οι ιερείς* ένα από αυτά ήταν η Σώστικα (ή Γαμμάδιον) η οποία στα λατινικά έγινε swstika και οι Ναζί το έκλεψαν και την ονομάσανε Σβάστικα. 

Το σύμβολο αυτό είναι του ζωογόνου Ηλίου (Απόλλωνα), οι Ναζί το αντέστρεψαν για να συμβολίσουν το αντίθετο του ζωογόνου Ήλιου, δηλαδή του σκοτεινού θανάτου.

Υπήρχαν ακόμα κάποια γράμματα τα οποία στην πάροδο του χρόνου καταργήθηκαν όπως το Δίγαμμα (F), Κόππα (Q), Στίγμα (S'), Σαμπί (ϡ)

Τα 3 επίπεδα της Ελληνικής γλώσσας

Ο Πυθαγόρας μας ενημερώνει:

1.  Ομιλών
2.  Σημαίνον (α. σήμα, β. σημαινόμενο)
3.  Κρύπτον (α. διαστήματα β. κραδασμός γ. λεξάριθμος δ. τονάριθμος)

-  Το πρώτο είναι η ομιλία
-  Το δεύτερο είναι η σχέση του σήματος με το σημαινόμενο που θα αναλύσουμε παρακάτω
-  Το τρίτο είναι το διάστημα (απόσταση & χρόνος), ο κραδασμός (που αφυπνίζει τον εγκέφαλο μέσω ιδιοσυχνοτήτων από τους δημιουργηθέντες παλμούς - Παλλάδα Αθηνά) 
ο λεξάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με αριθμούς) και ο τονάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με μουσικούς τόνους)

Το κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε έναν αριθμό, αλλά και σε έναν μουσικό τόνο άρα γράμμα=αριθμός=τόνος (μουσικός), πράγμα που φανερώνει ότι στη γλώσσα μας πίσω από τα γράμματα-λέξεις υπάρχουν αριθμοί (λεξάριθμοι) και μουσικοί φθόγγοι (τονάριθμοι).

Οι 4 αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα ήταν:

1.   Αριθμοί (μαθηματικά)
2.   Σχήματα (Γεωμετρία)
3.   Μουσική (Αρμονία)
4.   Αστρονομία

Οι επιστήμες αυτές είναι αλληλένδετες και βρίσκονται η μια μέσα στην άλλην όπως οι Ρωσικές μπαμπούσκες. Συνδυάστε τώρα το αλφάβητο που εσωκλείει αριθμούς και μουσικούς τόνους με τις 4 αυτές επιστήμες.

tip 1:   Αστρονομία= αστηρ + νόμος, α-στηρ = αυτό που δεν στηρίζεται, άρα αστρονομία= οι συμπαντικοί νόμοι που διέπουν αυτό που δεν στηρίζεται κάπου, οι οποίοι έχουν να κάνουν με την μουσική (αρμονία), σχήματα (γεωμετρία) αριθμούς (μαθηματικά) και όλα αυτά με τον Αιθέρα ο οποίος περιβάλει τις ουράνιες σφαίρες.

tip 2:   ο Πυθαγόρας άκουγε την αρμονία (μουσική) των ουρανίων Σφαιρών

Άρα μιλάμε μια γλώσσα η οποία έχει να κάνει με την ροή του σύμπαντος.

Η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για Η/Υ λόγω της μαθηματικότητας και μουσικότητας όχι μόνο του Αλφαβήτου-λέξεων, αλλά και των μαθηματικών εννοιών που γεννώνται π.χ. η λέξη ΘΕΣΙΣ γίνεται: συνΘεσις, επίΘεσις, κατάΘεσις, υπόΘεσις, εκΘεσις, πρόσΘεσις, πρόΘεσις, ανάΘεσις, διάΘεσις, αντίΘεσις κτλ κτλ αν τώρα αυτές τις λέξεις τις μεταφράσουμε στα Αγγλικά είναι εντελώς άσχετες μεταξύ τους.

Το ότι δεν γίνεται το Αλφάβητο να είναι αντιγραμμένο από κάπου αλλού φαίνεται από το ότι εν έτη 2300 π.Χ. (με μελέτες της Τζιροπούλου και άλλων και όχι το 800 π.Χ.) ο Όμηρος ήδη έχει στην διάθεση του 6.500.000 πρωτογενής λέξεις (πρώτο πρόσωπο ενεστώτα & ενικού αριθμού) τις οποίες αν τις πολλαπλασιάσουμε Χ72 που είναι οι κλήσεις, θα βγάλουμε ένα τεράστιο αριθμό ο οποίος δεν είναι ο τελικός, διότι μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα, ΓΕΝΝΑ.

Αν συγκρίνουμε τώρα π.χ. την Αγγλική γλώσσα που έχει 80.000 λέξεις εκ των οποίων το 80% είναι Ελληνικές όπως μας ενημερώνει το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, και μετρήσουμε ότι αυτή η στείρα γλώσσα εξελίσσεται 1000 χρόνια, μπορούμε αβίαστα να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο Όμηρος παραλαμβάνει μια γλώσσα η οποία έχει βάθος στον χρόνο 100.000 π.Χ? 500.000 π.Χ.? ποιος ξέρει...

Όμως η απόλυτη απόδειξη είναι η ίδια η μαθηματικότητα της, η οποία δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα του πλανήτη. Μην ξεχνάμε ακόμα το ότι ο Δημιουργός χρησιμοποιεί μαθηματικά για την δημιουργία, άρα η γλώσσα μας έχει αναγκαστικά σχέση με την πηγή (root-0/1). Επίσης και τα ίδια τα μαθηματικά δεν έχουν υπάρξει πουθενά αλλού .

1.   Γιατί τότε ο Θαλής όταν κατέβηκε στην Αίγυπτο και ρώτησε τους σοφούς της αυλής του Φαραώ ποιο είναι το ύψος της μεγάλης Πυραμίδας δεν ξέρανε να απαντήσουν;;;;;

2.   Καμία απολύτως εργασία Αιγυπτιακή η Βαβυλωνιακή δεν υπάρχει που να περιέχει έστω και υπόνοια Τριγωνομετρικού ορισμού ή Τριγωνομετρικής σχέσεως.
Σε κανένα Αιγυπτιακό ή Βαβυλωνιακό χειρόγραφο ή πινακίδα δεν βρέθηκε έστω και μια γεωμετρική ή αριθμητική πρόταση με την απόδειξή της.
Η όλη παραφιλολογία στηρίζεται σε πλάκες που αποκωδικοποίησαν κάποιοι αρχαιολόγοι, οι οποίοι μπορεί να έγραφαν το οτιδήποτε...

3.   Ενώ αντιθέτως 58 βιβλία αρχαίων Ελλήνων Μαθηματικών, και 32 έργα αρχαίων Ελλήνων Φυσικών έχουν διασωθεί, που αρκούν να αποδείξουν.

Υ.Γ.  Τα διασωθέντα αρχαία Ελληνικά βιβλία είναι μόλις το 1% από αυτά που γράφτηκαν κατά τους κλασσικούς χρόνους στην αρχαία Ελλάδα...
Περισσότερα στο βιβλίο: "Τα μαθηματικά των αρχαίων Ελλήνων" Συγγραφέας: Ευάγγελος Σπανδάγος Εκδόσεις: ΑΙΘΡΑ

Πριν όμως από το "Κρύπτον" υπάρχει το "Σημαίνον", δηλαδή η σύνδεση των λέξεων με τις έννοιες αυτών. 

Είπαμε νωρίτερα ότι οι ξένες διάλεκτοι ορίστηκαν κατόπιν συμφωνίας, δηλαδή κάποιοι συμφώνησαν ότι το τάδε αντικείμενο θα το ονομάσουν "Χ", κάτι που κάνει τις γλώσσες στείρες, άρα δεν μπορούν να γεννήσουν νέες λέξεις, άρα δεν υπάρχει μαθηματικότητα, άρα δεν δύναται να περιγράψουν νέες έννοιες που υπάρχουν στην φύση, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος εφόσον δεν μπορεί να περιγράψει μέσω των νέων λέξεων καινούριες έννοιες μένει στο σκοτάδι, έτσι οι νευρώνες του εγκεφάλου δεν γεννούν νέους εν αντιθέσει με όσους χρησιμοποιούν την Ελληνική.

Πώς θα μπορούσε π.χ. ο Άγγλος ή ο Γάλλος ή ο Χ, Υ με μια λέξη που έχει 10 έννοιες να περιγράψει με ακρίβεια άρα και σαφήνεια μια βαθύτερη έννοια; πόσο μάλλον τις πολλαπλές πλευρές αυτής; δεν μπορεί, να λοιπόν το γιατί όλα ξεκίνησαν εδώ. 

Το Σημαίνον λοιπόν είναι η σύνδεση του σήματος με το σημαινόμενο, δηλαδή η ίδια η λέξη είναι δημιουργημένη με τέτοιο τρόπο που περιγράφει την έννοια που εσωκλείνει μέσα της.

Παράδειγμα: η ονοματοδοσία της λέξης ΚΑΡΥΟΝ (Καρύδι) προέρχεται από μια παρατήρηση της φύσης (όπως όλες οι λέξεις), δηλαδή όταν δυο κερασφόρα ζώα (Κριοί, τράγοι κτλ) τρα.κάρ.ουν με τα κέρ.ατα τους ακούγεται το "κρακ" ή "καρ", ο ήχος αυτός έδωσε το όνομα "κέρας" (κέρατο) το κέρας έδωσε το όνομα κράτα ή κάρα (κεφάλι) και το υποκοριστικό αυτού το Κάρυον (μικρό κεφάλι). το Κάρυον (καρύδι) μοιάζει καταπληκτικά με το ανθρώπινο κεφάλι και το εσωτερικό του με εγκέφαλο.
Το Υ είναι η ρίζα του ρήματος ΥΩ (βρέχω) όπου υπάρχει το Υ υπάρχει κοιλότητα (ή κυρτότητα) δηλαδή θηλυκώνει κάτι, η βροχή (υγρό στοιχείο) μπαίνει (θηλυκώνεται) μέσα στην γη.

Το μουσικό - αριθμητικό αλφάβητο δημιουργεί μουσικο - μαθηματικές λέξεις οι οποίες περιγράφουν αντίστοιχες έννοιες, οι οποίες προέρχονται από την παρατήρηση της φύσεως δηλαδή της Δημιουργίας άρα κατ' επέκταση του ίδιου του Δημιουργού, αλλά η ερώτηση είναι πόσες χιλιετίες μπορεί να χρειάστηκαν για να δημιουργηθεί αυτό το τέλειο μαθηματικό σύμπλεγμα που τα γράμματα είναι αριθμοί και συνάμα μουσικοί τόνοι και οι λέξεις δηλαδή το σύνολο των αριθμών και των μουσικών τόνων κρύβουν μέσα τους εκτός από σύνθετες μουσικές αρμονίες, έννοιες οι οποίες δεν είναι καθόλου τυχαίες αλλά κατόπιν εκτενέστατης παρατηρήσεως της φύσης;

Ευλόγως λοιπόν ο Αντισθένης μας υπενθυμίζει: "Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις"

πηγή

Scholeio.com