Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η έλλειψη μετρητών είναι πλέον εμφανής στους δρόμους της Σουηδίας.




H Σουηδία στο δρόμο να γίνει η πρώτη αχρήματη κοινωνία

Παρακάτω αναφορά για το "ιδεώδες" μοντέλο μιας κοινωνίας χωρίς μετρητά (cashless society) από μια αμερικάνικη οικονομική ιστοσελίδα και μια εγχώρια συστημική. Το μοντέλο αυτό αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα) θα το υιοθετήσει επιβάλει κάθε κράτος. Η ώρα που αν θέλεις να αγοράζεις και να πουλάς θα πρέπει απαραιτήτως να έχεις αποδεχτεί κάποιο «άλλο σύστημα» συναλλαγής, εκτός του «παραδοσιακού» (μετρητά), έχει έρθει. Προς το παρόν το «τυράκι» λέγεται «πρόοδος», «ευκολία» και προπαντός «πάταξη παραοικονομίας». Οι τράπεζες ήδη τρίβουν τα χέρια τους. Ο δε Μεγάλος Αδελφός έχει ζεστάνει από καιρό τις μηχανές του. Οι αντιδράσεις ανύπαρκτες. Και προσοχή, ησυχία, μην ξυπνήσει η Εκκλησία.
Προσέξτε παρακάτω την σύνδεση: κατάργηση χρημάτων = πρωτοπορία, ασφάλεια, διαφάνεια, απλοποίηση. Μετρητά = δυσκολίες, παραοικονομία, ύποπτες συναλλαγές, ‘βρώμικο χρήμα’,τρομοκρατία (βλ. κι εδώ). Μέχρι στιγμής δύο χώρες φαίνονται να ανταγωνίζονται ποια θα τερματίσει πρώτη στο πρωτάθλημα αυτής της «προόδου». Σουηδία και Ισραήλ. Αν και στην κούρσα είναι και η Μ. Βρετανία.


Την ώρα που οι ηλεκτρονικές πληρωμές μόλις που αρχίζουν να παίρνουν τα πάνω τους στην Ελλάδα, η πρωτοπόρος Σουηδία ετοιμάζεται για το επόμενο, ιστορικό βήμα: τη σχεδόν πλήρη κατάργηση των μετρητών.

Η έλλειψη μετρητών είναι πλέον εμφανής στους δρόμους της Σουηδίας.

Αυτές που είναι πανταχού παρούσες είναι οι ψηφιακές πληρωμέςσε μια χώρα που το να επιχειρήσει κάποιος μια συναλλαγή με χαρτονομίσματα σε μια σουηδική τράπεζα θα μπορούσε να προκαλέσει ένα ύποπτο βλέμμα ή μια αναφορά στην αστυνομία. Όλα αυτά σύμφωνα με τον Niklas Arvidsson, καθηγητή στο Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας KTH της Στοκχόλμης.

Ο Arvidsson, ο οποίος ειδικεύεται σε βιομηχανικά οικονομικά και διαχείριση, βρήκε σε μια πρόσφατη μελέτη ότι η Σουηδία είναι στο δρόμο για να γίνει η πρώτη ελεύθερη από μετρητά κοινωνία στον κόσμο. Απέδωσε την εξαφάνιση των σουηδικών τραπεζογραμματίων στο ότι η χώρα αγκάλιασε τις νέες τεχνολογίες, στην ανάπτυξη των κινητών συστημάτων πληρωμών, και στην κυβερνητική καταστολή της διαφθοράς, η οποία βοηθά τους πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς με το ηλεκτρονικό χρήμα.

«Η χρήση των μετρητών είναι μικρή, και αυτή εξαφανίζεται γρήγορα», λέει ο Arvidsson. Τα στοιχεία από την Riksbank, την κεντρική τράπεζα της Σουηδίας, επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του.


Η χώρα πράγματι, εδώ και χρόνια προετοιμάζεται για ένα σύστημα χωρίς μετρητά. Από τα εισιτήρια για το λεωφορείο, στα περιοδικά του δρόμου, οι ψηφιακές πληρωμές έγιναν δεκτές σχεδόν παντού. Η Σουηδική Ομοσπονδία Εμπορίου ισχυρίζεται επίσης ότι αυτό "οδηγεί τον κόσμο σε εμπορικές δραστηριότητες χωρίς μετρητά."

«Τα μετρητά παραμένουν σημαντικό μέσο πληρωμών στις αγορές πολλών χωρών, αυτό όμως δεν ισχύει πλέον στη Σουηδία. Η χρήση μετρητών πλέον, είναι περιορισμένη και μειώνεται ταχύτατα» λέει ο Νίκλας Άρβιντσον του Βασιλικού Ινστιτούτου Τεχνολογίας KTH.

Σε μια χώρα όπου οι χρεωστικές κάρτες χρησιμοποιούνται ακόμα και για τα μικρότερα ποσά, τα μετρητά που βρίσκονται σε κυκλοφορία περιορίζονται σήμερα στις 80 δισεκατομμύρια σουηδικές κορώνες (περίπου 8 δισ. ευρώ), μια σημαντική μείωση σε σχέση με μόλις πριν από έξι χρόνια, όταν κυκλοφορούσαν στην αγορά 106 δισ. κορώνες.

«Από το ποσό αυτό, μόνο το 40 με 60 τοις εκατό βρίσκονται πραγματικά σε κυκλοφορία» έδειξε η μελέτη του KTH. Τα υπόλοιπα μετρητά βρίσκονται καταχωνιασμένα σε σπίτια ή τραπεζικές θυρίδες ή κυκλοφορούν στην παραοικονομία.

Πέρα από τις κάρτες και τις υπηρεσίες e-banking, ένα σημαντικό εργαλείο που επιταχύνει τη μεταμόρφωση της χώρας είναι το Swish, ένα app που αναπτύχθηκε από μεγάλες σουηδικές και δανέζικες τράπεζες και επιτρέπει άμεσες πληρωμές μεταξύ ιδιωτών και επαγγελματιών σε πραγματικό χρόνο.

Το Swish έφερε επανάσταση στον τραπεζικό τομέα της Σουηδίας, ο οποίος εξάλλου πρωτοπορεί στην αξιοποίηση των Τεχνολογιών Πληροφορίας, λέει ο Άρβιντσον. «Η επιτυχία εξαρτάται επίσης από τη σουηδική παράδοση της υιοθέτησης υπηρεσιών ηλεκτρονικών πληρωμών» προσθέτει.

Εκτός του ότι μειώνουν τα κόστη και απλοποιούν τις πληρωμές, οι ψηφιακές συναλλαγές προσφέρουν επίσης διαφάνεια. Ήδη, αρκετά υποκαταστήματα τραπεζών έχουν ψηφιοποιηθεί πλήρως και απλά δεν δέχονται μετρητά.

«Στα καταστήματα που δέχονται χαρτονομίσματα και κέρματα, ο πελάτης πρέπει να εξηγεί από πού προέρχονται τα μετρητά, σύμφωνα με τους κανονισμούς για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας» αναφέρει ο Άρβιντσον. Το προσωπικό των τραπεζών είναι εξάλλου υποχρεωμένο να ειδοποιεί την αστυνομία σε περίπτωση ύποπτων συναλλαγών.

Η μελέτη του KTH αναγνωρίζει πάντως ότι η μεταμόρφωση της Σουηδίας σε χώρα χωρίς μετρητά αποτελεί πρόκληση για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τις νέες τεχνολογίες -κυρίως ηλικιωμένους που ζουν στην επαρχία. Άλλες κοινωνικές ομάδες που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν προβλήματα είναι οι άστεγοι και οι παράτυποι μετανάστες: σε μια κοινωνία χωρίς μετρητά, θα βρίσκονται ακόμα περισσότερο στο έλεος της κυβέρνησης για την επιβίωσή τους.

Το μέλλον θα δείξει αν η ιδέα του Swish θα επεκταθεί πέρα από τη Σουηδία. Όπως το θέτει ο Άρβιντσον, «το Swish είναι καταπληκτική ιδέα, όμως η υιοθέτησή του σε διεθνές επίπεδο θα αποτελούσε πρόκληση, κυρίως επειδή απαιτείται χρόνος για να αλλάξουν από τη βάση τους τα τραπεζικά συστήματα άλλων χωρών».

«Δεν είναι όμως αδύνατο να συμβεί στο εξωτερικό μια τραπεζική επανάσταση βασισμένη στο Swish».





  Scholeio.com  

Να καταργηθούν τα μετρητά... «μεγαλύτερη εξουσία στις Κεντρικές Τράπεζες» ζητούν οι Financial Times



Αμερικάνος οικονομολόγος και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο εβραϊκής καταγωγής Kenneth Rogoff, ζητά να καταργηθούν τα υψηλής ονομαστικής αξίας χαρτονομίσματα όπως των 100 € και των 500 €. 

Δεν δημιουργεί καμία έκπληξη καθώς ένα χρόνο νωρίτερα στο Λονδίνο που συναντήθηκε με εκπροσώπους από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve), την ΕΚΤ.
Ο Rogoff, επίσης, ζητά «την εξάλειψη του φυσικού νομίσματος» για να σταματήσει η "φοροδιαφυγή και η παράνομη δραστηριότητα", καθώς και το να προλαμβάνονται οι άνθρωποι από το να αποσύρουν χρήματα, όταν τα επιτόκια είναι κοντά στο μηδέν.

Οι Financial Times ζητούν να καταργηθούν τα μετρητά για «να δοθεί μεγαλύτερη εξουσία στις Κεντρικές Τράπεζες»



Οι Financial Times δημοσίευσαν ένα ανώνυμο άρθρο το οποίο κάνει έκκληση για την κατάργηση των μετρητών, προκειμένου να δοθεί στις κεντρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις περισσότερη εξουσία.

Με τίτλο «Η περίπτωση σχετικά με την συνταξιοδότηση άλλου ενός βάρβαρου λειψάνου», (The case for retiring another “barbarous relic”), το άρθρο επικρίνει το γεγονός ότι οι άνθρωποι αποθηκεύουν μετρητά σε αναμονή μιας άλλης οικονομικής κατάρρευσης, ένας παράγοντας, όπως λέει το άρθρο, ο οποίος προκαλεί «πολλή στρέβλωση στο οικονομικό σύστημα».

«Η ύπαρξη των μετρητών - ένας τίτλος στον κομιστή με μηδενικό επιτόκιο - περιορίζει την ικανότητα των κεντρικών τραπεζών να προωθήσουν μια ύφεση της οικονομίας. Η ανησυχία είναι ότι οι άνθρωποι θα αλλάξουν τις καταθέσεις τους σε μετρητά, αν η κεντρική τράπεζα κινήσει τα ποσοστά σε αρνητικό έδαφος», αναφέρει το άρθρο.
Διαμαρτυρόμενος ότι τα μετρητά δεν μπορούν να παρακολουθούνται και να εντοπίζονται, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η κατάργησή τους θα «κάνει τη ζωή ευκολότερηστην προσπάθεια που κάνει η κάθε κυβέρνηση να εξαλείψει τηνπαραοικονομία».

Η κατάργηση των μετρητών θα δώσει επίσης στις κυβερνήσεις μεγαλύτερη εξουσία για την άρση των φόρων απευθείας από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των ανθρώπων, υποστηρίζει ο αρθρογράφος, σημειώνοντας πως «ο φόρος προστιθέμενης αξίας, για παράδειγμα, θα μπορούσε να επιβληθεί αυτόματα - και να επιστρέφεται - σε πραγματικό χρόνο σχετικά με τις συναλλαγές μεταξύ τραπεζικών λογαριασμών».

Ο αρθρογράφος κάνει έκκληση επίσης για την «τιμωρία ανθρώπων που χρησιμοποιούν μετρητά», με το να αναγκαστούν να «πληρώνουν οι χρήστες για το προνόμιο της ανωνυμίας», ώστε να «εξακολουθούν να επηρεάζονται από τη νομισματική πολιτική».

Το άρθρο απηχεί ένα επιχείρημα που προέβαλε ο Kenneth Rogoff, ο εβραϊκής καταγωγής Αμερικάνος οικονομολόγος και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο οποίος ζήτησε τα υψηλής ονομαστικής αξίας χαρτονομίσματα όπως των 100 € και των 500 € να καταργηθούν.

Ας σημειωθεί ότι ο Rogoff (φωτο) παρευρέθηκε σε μια συνάντηση στο Λονδίνο νωρίτερα αυτό το χρόνο όπου συναντήθηκε με εκπροσώπους από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve), την ΕΚΤ, καθώς και συμμετέχοντες από τις ελβετικές και τις κεντρικές τράπεζες της Δανίας. Το ζήτημα της απαγόρευσης των μετρητών ήταν στην πρώτη γραμμή της ατζέντας.

Πέρυσι, ο Rogoff ζήτησε επίσης «την εξάλειψη του φυσικού νομίσματος» για να σταματήσει η "φοροδιαφυγής και η παράνομη δραστηριότητα", καθώς και το να προλαμβάνονται οι άνθρωποι από το να αποσύρουν χρήματα, όταν τα επιτόκια είναι κοντά στο μηδέν.

Η ατζέντα για την απαγόρευση των μετρητών συζητήθηκε επίσης στην φετινή συνεδρίαση της μυστικοπαθούς Λέσχης Bilderberg, στην οποία παραβρέθηκε ο Martin Wolf, ο εβραϊκής καταγωγής Βρετανός επικεφαλής σχολιαστής των Financial Times.




Ο πρώην οικονομολόγος της Τράπεζας της Αγγλίας Jim Leaviss έγραψε ένα άρθρο για την London Telegraph νωρίτερα αυτό το έτος στο οποίο έλεγε πως μια κοινωνία χωρίς μετρητά θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο εάν «αναγκάζονταν όλοι να ξοδέψουν μόνο με ηλεκτρονικά μέσα από ένα λογαριασμό που θα ανήκε σε μια κρατική τράπεζα», η οποία θα πρέπει να «παρακολουθείται ή ακόμα και ελέγχεται άμεσα από την κυβέρνηση».

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι τράπεζες αντιμετωπίζουν την απόσυρση των μετρητών σε ποσότητες τόσο χαμηλές όσο £ 5000 ως «ύποπτη δραστηριότητα», ενώ στη Γαλλία, στους πολίτες θα απαγορευτεί να πραγματοποιούν πληρωμές σε μετρητά πάνω από 1000 € από την Τρίτη και μετά. Η ανάκληση και η κατάθεση μετρητών ποσού 1.000 € θα υπόκειται επίσης σε έλεγχο ταυτότητας.

«Δεν υπάρχει πιο διαβόητη οικονομική πολιτική κατά της ελευθερίας που μπορεί να φανταστεί κανείς από το να απαγορευτούν τα μετρητά», γράφει ο Michael Krieger.

«Φυσικά, αν ξαφνικά "τελειώσουν" τα μετρητά, θα υπάρξει αύξηση της ζήτησης για χρυσό και ασήμι, των οποίων στη συνέχεια θα απαιτηθεί η απαγόρευση. Στη συνέχεια, ο κύκλος της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής τυραννίας θα είναι πλήρης, και το να ξεφύγουμε από αυτή θα είναι σχεδόν αδύνατον».


  Scholeio.com  

Η μοίρα των χωρών που δεν χρεοκοπούν επιλέγοντας τη διάσωση τους από τους διεθνείς οργανισμούς



«Ο νεοφιλελευθερισμός καθορίζει σταδιακά όλες τις δυτικές κοινωνίες – ενώ είναι κάτι περισσότερο από μία απλή οικονομική πολιτική. Πρόκειται ουσιαστικά για μία ιδεολογία, η οποία ρυθμίζει εκ νέου τις σχέσεις του κράτους και της οικονομίας – με στόχο τον επανακαθορισμό της συνολικής σκέψης, η οποία αλλάζει ριζικά όλους τους τομείς της ζωής, καθώς επίσης τους ανθρώπους, με μοιραίες συνέπειες για τη Δημοκρατία.
Όλες οι σφαίρες και οι πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, εξετάζονται από την πλευρά της νεοφιλελεύθερης οικονομικής άποψης, μετρούμενες από αυτήν: η πολιτική, το Δίκαιο, η κουλτούρα, η παιδεία, η οικογένεια και οι ρόλοι των δύο φύλων.
Στα πλαίσια αυτά, το παλαιό ευρωπαϊκό ιδεώδες του πολιτικού ανθρώπου (homo politicus), αντικαθίσταται από τον οικονομικό άνθρωπο (homo economicus) – ο οποίος γίνεται κατανοητός ως ανθρώπινος πόρος, σαν «ανθρώπινο κεφάλαιο» καλύτερα, το οποίο πρέπει συνεχώς να καλυτερεύει την ανταγωνιστικότητα του.
Με τον τρόπο αυτό ο λαός, ως η συνένωση των Πολιτών και το θεμέλιο της Δημοκρατίας καταργείται,αντικαθιστάμενος από την κυριαρχία των εκλεκτών – κυρίως από τη δικτατορία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Παρά τις συνεχείς οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κρίσεις δε, εάν όχι με τη βοήθεια τους, η σταδιακή νεοφιλελεύθερη βαθιά διάβρωση των κοινωνιών μας συνεχίζεται ασταμάτητα – μεταξύ άλλων μέσω της αναπροσαρμογής του εργατικού Δικαίου, καθώς επίσης του εκπαιδευτικού συστήματος».
.

Το ξεπούλημα της Πορτογαλίας άφησε πίσω του Πολίτες ερείπια, καθώς επίσης μία χώρα υπό την κατοχή των βιομηχανικών και λοιπών γερμανικών επιχειρήσεων – η κατάργηση των λαών και η αντικατάσταση τους, από τη δικτατορία των εκλεκτών 


Άρθρο

Η ευρωπαϊκή περιφέρεια, εντός ή εκτός της Ευρωζώνης, μετατρέπεται σταδιακά σε μία περιοχή χαμηλού εργατικού κόστους, με τους Πολίτες της σκλάβους χρέους – προς όφελος κυρίως των βιομηχανικών και λοιπών επιχειρήσεων της Γερμανίας.
Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται εν πρώτοις από τη «διάσωση» της Πορτογαλίας, εκ μέρους της Τρόικας – από μία χώρα που η συντηρητική της κυβέρνηση εφάρμοσε με ακρίβεια, καθώς επίσης με απόλυτη συνέπεια το πρόγραμμα που της δόθηκε, ξεπουλώντας μεταξύ άλλων το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας της (άρθρο: Το ευρωπαϊκό monopoly).
Ειδικότερα η Πορτογαλία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, τήρησε πιστά τη διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων, περιόρισε ριζικά τις δημόσιες δαπάνες, μεταρρύθμισε την αγορά εργασίας έτσι ώστε να καταστεί ευέλικτη, μείωσε τους μισθούς και τις συντάξεις, αύξησε κατακόρυφα τη φορολογία και ενίσχυσε σημαντικά τους εισπρακτικούς μηχανισμούς της – χωρίς καμία αντίρρηση ή καθυστέρηση. Εύλογα λοιπόν ο σκιώδης γερμανός καγκελάριος εγκωμίαζε ανέκαθεν την κυβέρνηση της – ισχυριζόμενος πως η χώρα βρίσκεται σε καλό δρόμο, ενώ οι προσπάθειες των Πολιτών της αποδίδουν καρπούς.
Πράγματι, η Πορτογαλία εγκατέλειψε επίσημα το μηχανισμό στήριξης το 2014, ενώ το Φεβρουάριο του 2015 εξόφλησε πρόωρα τα δάνεια του ΔΝΤ. Εν τούτοις, οι μεγαλύτεροι εργοδότες της χώρας είναι πλέον οι γερμανικές επιχειρήσεις – γεγονός που αναγκάζει πολλούς να αναρωτηθούν, εάν οι Γερμανοί βρίσκουν καλύτερες συνθήκες στην Πορτογαλία ή εάν έχει κάποια σχέση με την πολιτική της Τρόικας.
Πόσο μάλλον όταν οι επικριτές της Τρόικας θεωρούν πως ο ισολογισμός των οικονομικών εξελίξεων στην Πορτογαλία είναι αρνητικός, θέτοντας την παρακάτω δυσάρεστη ερώτηση:
«Εάν το φάρμακο, το οποίο υποχρεώθηκαν να πιούν οι χώρες που βυθίστηκαν στην κρίση εκ μέρους της γερμανικής κυβέρνησης, καθώς επίσης της Τρόικας, έχει καταστροφικές παρενέργειες ακόμη και στον πιο υποδειγματικό μαθητή, στην Πορτογαλία, μήπως θα έπρεπε να αναθεωρήσει κανείς τη συνταγή;«.
Στα πλαίσια αυτά οι ίδιοι οι Γερμανοί, οι οποίοι συνδυάζουν με έναν απίστευτο τρόπο τόσο το καλό, όσο και το κακό στη συμπεριφορά τους, διενέργησαν μία τηλεοπτική έρευνα στην Πορτογαλία, αναζητώντας την αλήθεια.Τα αποτελέσματα της έρευνας φαίνονται σε ένα ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε πρόσφατα, με τον τίτλο «Ξεπούλημα στην Πορτογαλία» (πηγή) – τεκμηριώνοντας πως η χώρα είναι πλέον υπό γερμανική κατοχή, κάτω από την πρωσική μπότα, χωρίς καμία δυνατότητα να ανακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία.
.

Το ντοκιμαντέρ

Μεγάλες βιομηχανικές μονάδες έχουν εγκατασταθεί στην Πορτογαλία, όπως η Bosch και η Volkswagen,πληρώνοντας μισθούς πείνας, στο 1/4 των γερμανικών (περί τα 500-600 € μικτά) – παράγοντας μηχανήματα και αυτοκίνητα, τα οποία στη συνέχεια εξάγουν στη Γερμανία!
Φυσικά με τον τρόπο αυτό πιέζονται αντίστοιχα οι υψηλοί μισθοί των γερμανών εργαζομένων, οι οποίοι είναι πάντα μεγαλύτεροι από τους βασικούς, αποδεικνύοντας με τον καλύτερο τρόπο τη δυναμική του νεοφιλελευθερισμού – καθώς επίσης τις μεθόδους που χρησιμοποιεί για την επιβολή του. Οι κατώτατοι μισθοί σε ορισμένες χώρες της Ευρώπης φαίνονται στο επόμενο γράφημα – με την Πορτογαλία να ακολουθεί την Ελλάδα, τη συγκεκριμένη ημερομηνία (1.1.2015).
.
ΓΡΑΦΗΜΑ - κατώτατοι μισθοί
Επεξήγηση γραφήματος: Ελάχιστες αμοιβές (κατώτατοι μισθοί) στις χώρες της Ευρωζώνης την 1 Ιανουαρίου του 2015, σε € μηνιαία.
.
Το πλέον εντυπωσιακό όμως είναι το ότι, η Πορτογαλία αποκαλείται ως «η χώρα της Lidl», αφού η αλυσίδα Σούπερ Μάρκετ είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης, διαθέτοντας περί τα 220 καταστήματα. Φυσικά δεν μπορεί να την ανταγωνισθεί κανείς, αφού διαθέτει συνολικά πάνω από 10.000 καταστήματα σε 28 χώρες – έχοντας τη δυνατότητα να υιοθετεί μία «τιμολογιακή πολιτική dumping» στα κράτη που πρωτοεισέρχεται, με αποτέλεσμα να χρεοκοπούν οι τοπικές αλυσίδες.
Η πολιτική τώρα που εφαρμόζει η επιχείρηση στην Πορτογαλία, σύμφωνα πάντοτε με το ντοκιμαντέρ, είναι κάτι περισσότερο από ληστρική, όσον αφορά τους εργαζομένους – οι οποίοι αρνούνταν ακόμη και να εμφανισθούν στην τηλεόραση, φοβούμενοι την απόλυση τους. Σε γενικές γραμμές δε απαγορεύεται να μιλούν για το χώρο ή μέσα στο χώρο εργασίας τους, εάν δεν θέλουν να βρεθούν ξαφνικά στο δρόμο – χωρίς αποζημίωση, καθώς επίσης με μία πολύ εύκολη διαδικασία.
Η εικόνα που ακολουθεί διακωμωδεί ακριβώς αυτές τις συνθήκες – τόσο τη σιωπή που επιβάλλεται στους εργαζομένους, όσο και τη θέση τους απέναντι στους Γερμανούς πλέον εργοδότες τους, στην κατεχόμενη Πορτογαλία. Σε μία χώρα λοιπόν που δεν αντιστάθηκε καθόλου στην Τρόικα, που οι κυβερνήσεις της λειτούργησαν συναινετικά, καθώς επίσης που λεηλατήθηκε όσο καμία άλλη στον πλανήτη, χωρίς την παραμικρή αντίρρηση.
.
ICON - Lodl
.
Περαιτέρω η Lidl, από την οποία ψωνίζουν πλέον πάρα πολλοί Έλληνες, λόγω των φθηνών τιμών, καθώς επίσης των μεγάλων προβλημάτων των άλλων αλυσίδων (ιδίως της Βερόπουλος και της Μαρινόπουλος), αδιαφορώντας ουσιαστικά για τη γερμανική της προέλευση, έχει χωρίσει τους εργαζομένους της στην Πορτογαλία σε τρεις βασικές κατηγορίες: στην κόκκινη, στην πορτοκαλί και στην πράσινη (όπως τα φανάρια στους δρόμους).
Στην κόκκινη καταχωρούνται αυτοί που είναι προς άμεση απόλυση, στην πορτοκαλί οι επόμενοι υποψήφιοι, ενώ στην πράσινη όλοι οι υπόλοιποι – με κριτήριο το εάν μιλούν ή όχι, εάν διαμαρτύρονται, εάν δουλεύουν παραπάνω ώρες χωρίς υπερωρίες ή/και χωρίς διαλείμματα κοκ. Λέγεται δε πως παρακολουθούνται ακόμη και στα αποδυτήρια ή στις καντίνες φαγητού από κρυφές κάμερες, όπως είχε τεκμηριωθεί κάποτε στα γερμανικά καταστήματα αλυσίδων – έτσι ώστε να κρίνεται σωστά η συμπεριφορά τους.
.

Η Ελλάδα

Στον επόμενο πίνακα τώρα φαίνονται οι ελάχιστοι μισθοί σε διάφορες χώρες, σε € μηνιαία – το 2008, το 2014, καθώς επίσης το 2015 (τρείς πρώτες στήλες). Στην τέταρτη στήλη αναγράφεται η διαφορά τους το 2015, σε σχέση με το 2008 – όπου η μοναδική χώρα που έχουν μειωθεί (-14%) είναι η Ελλάδα! Στην τελευταία στήλη αναφέρεται το μερίδιο των εργαζομένων με τη βασική αμοιβή, στο σύνολο τους, το 2010 – στην Ελλάδα το 51% των συνολικών εργαζομένων αμειβόταν με τον ελάχιστο μισθό (σήμερα είναι πολύ περισσότερο).
.
ΓΡΑΦΗΜΑ - Ευρώπη, κατώτατοι μισθοί
.
Περαιτέρω, οφείλει κανείς να εξάγει συμπεράσματα, σε σχέση με το τι θα είχε πράγματι συμβεί, εάν η Ελλάδα είχε εφαρμόσει επακριβώς όλα τα μνημόνια, όπως η Πορτογαλία – έτσι ώστε να μην κρίνει θεωρητικά, αλλά με βάση την υφιστάμενη εμπειρία.
Πρέπει βέβαια να λάβει υπ’ όψιν πως το δημόσιο χρέος της Πορτογαλίας διπλασιάστηκε σε σχέση με το 2008 (από 71,7% του ΑΕΠ στο 130,2% το 2014) –  παρά το ότι ξεπούλησε τα πάντα, έκλεισαν οι δικές της επιχειρήσεις που δεν εξαγοράσθηκαν από Γερμανούς, ενώ εγκαταστάθηκαν παντού οι γερμανικές.
Εκτός αυτού, με κριτήριο την Πορτογαλία δεν είναι δύσκολο να προβλεφθεί το μέλλον της Ελλάδας που θα ξεκινήσει μετά την ολοκλήρωση του τρίτου μνημονίου – με το οποίο δρομολογούνται επίσης όλες οι αλλαγές που δεν έγιναν με τα δύο προηγούμενα.
Σημαντικότερος σταθμός δε θεωρείται η ψήφιση του ασφαλιστικού η οποία, εάν πράγματι συμβεί, θα επικυρώσει τη συμφωνία των Ελλήνων στη σκλαβιά και στην κατοχή της χώρας τους – οπότε προβλέπεται πως θα εκτιναχθούν οι τιμές των μετοχών των τραπεζών, αφού ακριβώς αυτό υποθέτω πως περιμένουν οι ξένοι κερδοσκόποι, για να εισβάλλουν μαζικά στην Ελλάδα.
.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, αυτή είναι η μοίρα όλων εκείνων των χωρών που δεν χρεοκοπούν, επιλέγοντας τη διάσωση τους από τους διεθνείς οργανισμούς – όπως στο παράδειγμα της Τουρκίας ή της Βραζιλίας, οι οικονομίες των οποίων άνθισαν για ένα χρονικό διάστημα μετά την εισβολή των ξένων, ενώ σήμερα καταρρέουν.
Βασικό οικονομικό κριτήριο εν προκειμένω είναι το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών το οποίο, αφού γίνει πλεονασματικό μετά τις αποκρατικοποιήσεις, ακολουθεί στη συνέχεια αρνητική πορεία – αφού τα κέρδη των ξένων επιχειρήσεων που κυριαρχούν φορολογούνται με διάφορα τεχνάσματα στις χώρες από τις οποίες προέρχονται, τα ξένα κεφάλαια φεύγουν κοκ.
Αυτό που παραμένει σε όλα αυτά τα κράτη είναι οι χαμηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι σε συνθήκες πραγματικής σκλαβιάς, καθώς επίσης οι τυπικές «κυβερνήσεις πιόνια» – ενώ η μεσαία τάξη εξαφανίζεται εντελώς, με αποτέλεσμα οι κοινωνίες να χαρακτηρίζονται από μία πολύ μικρή εγχώρια ελίτ, καθώς επίσης από στρατιές δούλων, οι οποίοι αμείβονται με μισθούς που τους εξασφαλίζουν την οριακή επιβίωση τους.
Οι μοίρα των άλλων θυμάτων του νεοφιλελευθερισμού βέβαια που επιλέγουν τη στάση πληρωμών όπως, για παράδειγμα, της Αργεντινής (άρθρο), δεν είναι ρόδινη, αφού τοποθετούνται στο στόχαστρο της διεθνούς συμμορίας – αν και ορισμένα, όπως η Ισλανδία, καταφέρνουν να διαφύγουν, διαθέτοντας έναν ώριμο και αποφασισμένο λαό, ο οποίος είναι πρόθυμος να υπομείνει τα πάντα, για να υπερασπίσει την ελευθερία, καθώς επίσης την εθνική του κυριαρχία.
Μπορεί αλήθεια η Ελλάδα; Ασφαλώς μπορεί, κατά την άποψη μου. Το πρόβλημα είναι μόνο εάν θέλει να το επιχειρήσει, να πολεμήσει δηλαδή, χωρίς να φοβάται τις συνέπειες – οι οποίες είναι πράγματι εξαιρετικά επώδυνες, κάτι περισσότερο από οδυνηρές, για το πρώτο χρονικό διάστημα.
ΣυγγραφέαςΑλέξης ΖακυνθινόςSenior Analyst (Geopolitics), http://www.analyst.gr/




* Τη κεντρική φωτογραφία της ανάρτησης (εξώφυλλο) τη δανειστήκαμε από left.gr

ν

  Scholeio.com  

Ερωτήσεις ενός Καθηγητή που Περιμένουν Απαντήσεις




Ένας καθηγητής μας προκαλεί θέτοντας μια σειρά ερωτήσεων που όπως ισχυρίζεται δεν έχουν απάντηση... εμείς μάλλον πρέπει να βρούμε τις απαντήσεις, μάλλον...
Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ.

Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του.
Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει;

Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500;

Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ.

Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης.

Ενδεικτικά…

-Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.

-Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.

-Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.

Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος.
Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:

Ερώτηση1.

Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2.

Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να » ξετινάξει» μία χώρα;

Ερώτηση 3.

Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4

Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5.

Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;

Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί:
α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό!
β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών!
γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές.
δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα!

Ερώτηση 6.

Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο,τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7.

Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8.

Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9.

Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10.

Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;
_____________________________________________________________
Prof. Konstantinos Tokmakidis
Aristotle University of Thessaloniki
Greece -
http://www.elliniko-fenomeno.gr/



  Scholeio.com  

Πως Διαμορφώνονται οι Κατώτατοι Μισθοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση




Στην πλειονότητα τους τα Κράτη-μέλη διαθέτουν ένα σύστημα καθορισμού των μισθών το οποίο βασίζεται σε συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ εκπροσώπων των εργαζομένων και του εργοδότη. 

Ωστόσο, σε κάποια από τα νέα κράτη μέλη[1] όπως Εσθονία, Λιθουανία, Πολωνία, Λετονία, οι κοινωνικοί εταίροι ίσως να μην είναι τόσο καθιερωμένοι όσο σε κάποια από τα 15 παλιότερα κράτη-μέλη (EU15 Member States), με αποτέλεσμα οι συλλογικές διαπραγματεύσεις για τις αμοιβές να μην είναι τόσο διαδεδομένες (Eurofound[2], 2009). Στην περίπτωση αυτή, γίνονται κατά βάση ατομικές συμφωνίες μεταξύ εργοδότη και εργαζομένων. 

Ακόμη όμως κι εκείνες οι χώρες για τις οποίες οι συλλογικές διαπραγματεύσεις έχουν κεντρικό ρόλο, εμφανίζουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους ως προς το επικρατέστερο επίπεδο (εθνικό, ανά τομέα κτλ.) της συλλογικής διαπραγμάτευσης, τη διασύνδεση μεταξύ των διαφόρων επιπέδων αλλά και το ρόλο της νομοθεσίας, η οποία σε πολλές περιπτώσεις ενισχύει το εν λόγω σύστημα.


Κύριοι προσδιοριστικοί παράγοντες

Για την καλύτερη κατανόηση του ''Πώς Έχουν τα Πράγματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση''



Την 1η Ιουνίου του 2015 στην Γερμανική Καγκελαρία, η κ. Μέρκελ,  διοργανώνει δείπνο εργασίας για να συζητηθούν δύο μεγάλα ευρωπαϊκά θέματα: 
.  Η Συμφωνία για την Ελλάδα και 
. Η απειλή αποχώρησης της Μ.Βρετανίας από την Ε.Ε. 
Στο τραπέζι δεν κάθισαν μόνο 5 άτομα που εκπροσωπούσαν τους Θεσμούς. Κάθισαν και 20 ακόμη. Ήταν οι 20 εκπρόσωποι των 20 πιο ισχυρών λόμπι και βιομηχανιών της Ε.Ε που αποφάσιζαν για την Συμφωνία για την Ελλάδα παρέα με Μέρκελ, Γιούνκερ, Ολάντ, Ντράγκι και ΔΝΤ. 


γράφει η Θεοδοσία Μπατάλα

Τα Εταιρικά Συμφέροντα είναι η Δημοκρατία στην Ευρώπη 

Από την αρχή της δεκαετίας 1980, η συνεχώς αυξανόμενη πολιτική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης μαγνήτισε ένα τεράστιο πλήθος από λομπίστες, εξειδικευμένους συνεργάτες εταιρειών σκοπός των οποίων είναι.... 

Νέα τράπεζα των BRICS, Θα συμμετέχει τελικά η Ελλάδα ?


Να συμμετάσχει η Ελλάδα ως ισότιμο μέλος στη νέα τράπεζα των BRICS πρότεινε πριν από λίγο ο ΥΦΟΙΚ της Ρωσίας Σεργκέι Στορτσακ και προτείνει τη χρήση του ρωσικού ρουβλίου αντί του ευρώ ως νομίσματος για τις πληρωμές αγαθών και υπηρεσιών, αλλάζοντας τα δεδομένα στο θρίλερ της διαπραγμάτευσης!
O Ρώσος υφυπουργός Οικονομικών ξεκαθάρισε ότι η Ρωσία διατίθεται να επενδύσει στην Ελλάδα και στην ανάπτυξη της χώρας ανεξάρτητα με το αν θα υπάρξει συμφωνία με τους δανειστές ή όχι.
Yπενθυμίζεται ότι τα BRICS είναι μια ομάδα κρατών τα οποία διαθέτουν διπλάσια οικονομική δυνατότητα από τα μέλη της ΕΕ και η υπό διαμόρφωση τράπεζα θα είναι ανάλογη της ΕΚΤ.
 

Όταν το ένα και ένα (1+1) δεν κάνουν δύο (2) αλλά έντεκα (11)...!



Κάποια στιγμή πρέπει να ενηλικιωθούμε... 
Δηλαδή να μην πιστεύουμε, 
να μην αναζητούμε παραμύθια με νεράιδες, δράκους και σωτήρες.


Όταν αποκτήσουμε συναίσθηση και συνείδηση της ζωής μας και των επιλογών μας τότε θα πάψουμε να γινόμαστε βορά σε σαρκοβόρα αρπακτικά. 
Όταν ''φύγουμε'' από το ''εγώ νάμαι καλά'' έστω και εις βάρος του διπλανού...
Όταν ''μάθουμε'' ότι δεν θα είμαι ποτέ καλά και ασφαλής... ''μόνον εγώ'', αλλά είναι ομαδικό το άθλημα... τότε κάτι μπορεί ν' αλλάξει. Ας το ευχηθούμε. Μέχρι τότε ας μείνουμε στις καταγγελίες, κάτι που το κατέχουμε καλά... 
Ρεπορτάζ  Επίκαιρα, τεύχος 19 Μαρτίου '15 
  
Πώς μας την έστησαν γερμανικές, γαλλικές και ολλανδικές τράπεζες…

Aποκάλυψη απο τα Επίκαιρα: 
Παράνομο το 60% του δημόσιου χρέους!... 

Bitcoin, Το ψηφιακό νόμισμα της νέας εποχής, πόσο απειλεί το τραπεζικό ;


Το bit (διαβάζεται μπιτ, συμβολίζεται ως b) είναι
η στοιχειώδης μονάδα πληροφορίας στην Επιστήμη
Υπολογιστών και στις Τηλεπικοινωνίες. 

Το coin είναι η αγγλική λέξη για το νόμισμα.

Το Bitcoin είναι ένα εναλλακτικό ψηφιακό νομισματικό σύστημα που το τελευταίο διάστημα χρησιμοποιείται ευρέως στον κόσμο του Διαδικτύου και πολλοί θεωρούν ότι θα φέρει την επανάσταση στις διεθνείς αγορές.


    Η βασική ιδέα της δημιουργίας των Bitcoins ήταν να αποτελέσουν ένα ασφαλές, ανώνυμο και ανεξάρτητο από κυβερνήσεις και κεντρικές αρχές νόμισμα. Πράγματι, πίσω από την έκδοση τους δε βρίσκεται κάποια τράπεζα αλλά ειδικό software, δε συνδέονται με τραπεζικούς λογαριασμούς αλλά αποθηκεύονται στο σκληρό δίσκο του χρήστη, διακινούνται ανώνυμα μέσα από ένα δίκτυο P2P και καμία αρχή δεν έχει πρόσβαση στα δεδομένα των συναλλαγών σας.  Η παραγωγή των Bitcoins πραγματοποιείται μέσω μιας διαδικασίας 

Αυτοκινούμενο όχημα του Πολυτεχνείου Κρήτης


''Τι να πει κανείς για το λαό του, όταν εκείνος βάζει τα χέρια του και βγάζει τα μάτια του; 

Μια ομάδα προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών του Πολυτεχνείου Κρήτης κατασκεύασεαυτοκίνητο υδρογόνου που είναι μάλιστα έτοιμο να βγει στην αγορά, ενώ έχει ήδη λάβει διεθνείς διακρίσεις και αναγνώριση.''

[Μας ενημερώνει το defencenet.gr. Κι εμείς δεν είναι η πρώτη φορά που γράφουμε για το συγκεκριμένο θέμα, είναι αλήθεια ότι παρακολουθούμε, την εθνική μας μιζέριαδεν το κρύβουμε.  Από το Οκτώβρη του '14 έχουν περάσει 4-5 μήνες, κι αφού υπάρχει σιωπή, λέμε δεν το θυμίζουμε το θέμα...; ]

Πριν από 2.500 χρόνια τα κρατικά ταμεία της Αθήνας ήταν γεμάτα αλλά πλήρωναν όλοι



Εάν οι αρχαίοι Αθηναίοι δεν ήταν μάστορες στην επιβολή και την είσπραξη φόρων, σήμερα ίσως να μην υπήρχε ο Παρθενώνας. Υπερβολή; 

Κι όμως, χάρη στο χαράτσι που πλήρωναν οι άλλες πόλεις κατά την Α' Αθηναϊκή Συμμαχία -ειδικότερα από το 454 π.Χ., το ένα εξηκοστό του ετήσιου...

....
φόρου πήγαινε υπέρ της... θεάς 

Αθηνάς- ο Περικλής εξοικονόμησε τα χρήματα για να χτιστεί ο περίφημος ναός.

Πριν από 2.500 χρόνια τα κρατικά ταμεία της Αθήνας ήταν γεμάτα, χωρίς τη βοήθεια των οικονομολόγων του Χάρβαρντ. Η οικονομική κρίση ήταν άγνωστη λέξη και το πλεόνασμα έφτανε σε τέτοιο ύψος που αν το είχε σήμερα ο Γ. Παπακωνσταντίνου θα έκλαιγε από χαρά. Και τότε όμως, χωρίς την πίεση των ευρωπαίων εταίρων, έμπαιναν φόροι με διάφορες ονομασίες, τακτικοί και έκτακτοι, άμεσοι και έμμεσοι, για δημόσια έργα, για στρατιωτικό εξοπλισμό, κ.λπ. Ουδείς διέφευγε. Πλήρωναν οι έχοντες και κατέχοντες, πλήρωναν όμως και οι μέτοικοι, οι ξένοι δηλαδή, πλήρωναν και οι πόρνες!

Οι αρχαίοι φόροι έμπαιναν με την έγκριση της Βουλής. Οσο για τη διαφάνεια, τα ονόματα όσων πλήρωναν αναγράφονταν στους φορολογικούς καταλόγους της εποχής, που βρίσκονταν σε κοινή θέα. Πάνω σε πέτρινες πλάκες και στήλες δηλαδή, σαν αυτές που υπάρχουν στο Επιγραφικό Μουσείο, ένα γνωστό-άγνωστο αλλά πολύ ενδιαφέρον μουσείο στην οδό Τοσίτσα 1, που αναδεικνύει και τεκμηριώνει κομμάτια της Ιστορίας.

Εκεί βρήκαμε τη μνημειώδη «Στήλη της εξηκοστής», έναν λίθινο φορολογικό κατάλογο ύψους 3,5 μέτρων όπου είναι καταγεγραμμένες κατά γεωγραφικές ενότητες οι καταβολές των συμμάχων της Α' Αθηναϊκής Συμμαχίας την περίοδο 454/3-440/39 π.Χ., προκειμένου να υπάρχει μια «καβάντζα» για να αντιμετωπιστούν οι Πέρσες. Οι εισφορές ήταν ανάλογες με την οικονομική κατάσταση των 265 συμμάχων. Βλέπουμε δηλαδή από τους Ιωνες οι Κυμαίοι να πληρώνουν 12 τάλαντα (6.000 δραχμές) και οι Νισύριοι μόλις ένα, ενώ από τη Θράκη οι Μενδαίοι έδιναν εννέα τάλαντα και οι Θάσιοι 30!

«Εκτός από αυτόν τον τακτικό φόρο, από το 440 π.Χ. η Αθήνα επέβαλλε στους συμμάχους της και έκτακτη εφάπαξ εισφορά, τη λεγόμενη επιφορά», μας πληροφορεί η διευθύντρια του Επιγραφικού Μουσείου Μαρία Λαγογιάννη. «Η δε είσπραξη είχε ανατεθεί σε ειδικούς άρχοντες, τους Ελληνοταμίες».

Οπως αποδεικνύεται, οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν πολλά κόλπα για την είσπραξη των φόρων. Οταν οι άλλες πόλεις άρχισαν να διαμαρτύρονται ενόψει της Β' Αθηναϊκής Συμμαχίας, οι Αθηναίοι τους υποσχέθηκαν ότι θα καταργήσουν τον συμμαχικό φόρο. Αυτό που έκαναν τελικά ήταν να του αλλάξουν όνομα και να τον πουν «σύνταξη».

Η κυρίαρχη αθηναϊκή πολιτεία είχε διάφορες πηγές για να γεμίζει το δημόσιο ταμείο. Υπήρχαν οι καταβολές για εκμίσθωση δημόσιας περιουσίας (κτήματα, οικοδομήματα ή τα μεταλλεία του Λαυρίου), υπήρχαν και οι δικαστικές καταβολές.

Κι άλλα τακτικά τέλη γέμιζαν τον κρατικό κορβανά: για να εισαχθούν και να εξαχθούν προϊόντα από τα αττικά λιμάνια (πεντηκοστή), ή για να εισαχθούν εμπορεύματα από τις πύλες της πόλης (διαπύλιον). Καμία εξαίρεση. Οι μέτοικοι έπρεπε να ανανεώνουν επί πληρωμή μία φορά το χρόνο την άδεια παραμονής τους στην Αθήνα (μετοίκιον), ενώ κατέβαλλαν και επιπρόσθετο τέλος για να έχουν το δικαίωμα να εργασθούν (ξενικόν). Οι δε οίκοι έδιναν τον... πορνικό φόρο.




Οι αμυντικές δαπάνες

Μέρος των κρατικών εσόδων πήγαινε για δημόσια έργα. 
Σε μια στήλη του μουσείου (432/1 π.Χ.) σώζονται δύο τροπολογίες σε ψήφισμα που σχετίζονται πιθανότατα με τη βελτίωση του συστήματος ύδρευσης της Αθήνας ή την κατασκευή και επισκευή των κρηνών. 

«Το έργο είχε προγραμματιστεί να γίνει 'από ολιγίστων χρημάτων', αλλά κατά προτεραιότητα», εξηγεί η Μ. Λαγογιάννη. 

«Η οικογένεια του Περικλή μάλλον προσφέρθηκε να καλύψει τη δαπάνη, αλλά η πόλη αποφάσισε τα χρήματα να δοθούν από τον φόρο των συμμαχικών πόλεων».

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι φρόντιζαν, επίσης, να εξασφαλίσουν κονδύλια για την άμυνα. «Οι πιο εύποροι ήταν υποχρεωμένοι να αναλαμβάνουν την 'τριηραρχία', την ετήσια δαπάνη για εξοπλισμό ενός πολεμικού πλοίου και τη σίτιση των ναυτών, που καθορίζονταν σε μια δραχμή ανά ναύτη ημερησίως», συνεχίζει η διευθύντρια του μουσείου, το οποίο εκθέτει μια σχετική στήλη του 481/0 π.Χ.

Χρειαζόταν τόλμη για να αρνηθεί κάποιος αυτό το σημαντικό έξοδο. Σε αυτή την περίπτωση έπρεπε να υποδείξει κάποιον άλλον, που θεωρούσε πιο πλούσιο, και να προτείνει αντίδοση. Να ανταλλάξει, δηλαδή, την περιουσία του με την περιουσία του πλουσιότερου. Αν ο άλλος πολίτης αρνιόταν, τότε η ανάθεση γινόταν από τα αρμόδια δικαστήρια.

Υποχρεωτική, αλλά ιδιαίτερα τιμητική ήταν και η χορηγία, η ανάληψη της δαπάνης για την προετοιμασία του χορού, τις θρησκευτικές εκδηλώσεις, τις παραστάσεις των δραματικών αγώνων. «Η χορηγία στοίχιζε 300-5.000 δρχ., όταν τον 5ο αιώνα ο ετήσιος μισθός της ιέρειας της Αθηνάς Νίκης ήταν 50 δρχ.», τονίζει η Μ. Λαγογιάννη, καθώς μας δείχνει μια στήλη του 313/2 π.Χ. Πρόκειται για τιμητικό ψήφισμα του Δήμου Αιξωνής (η σημερινή Γλυφάδα) για δύο χορηγούς, τον Αυτέα και τον Φιλοξενίδη, οι οποίοι «καλώς και φιλοτίμως εχορήγησαν».

Σαν να μην έφταναν και τότε τα τακτικά μέτρα, υπήρχαν και έκτακτα. Οπως η «επίδοσις» (σε χρήματα ή για την εκτέλεση συγκεκριμένου δημόσιου έργου) την οποία κατέβαλλαν οι πλούσιοι αλλά και οι μέτοικοι για την ενίσχυση της πόλης σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Κι ακόμα η «εισφορά» σε περίοδο πολέμου για στρατιωτικές δαπάνες.

Κι αν κάποιος πιανόταν να φοροδιαφεύγει, ο νόμος ήταν αυστηρός, ακόμα και για τον φοροεισπράκτορα. Για του λόγου το αληθές, υπάρχει ένα ψήφισμα του 510 π.Χ. για τους αθηναίους κληρούχους στη Σαλαμίνα, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν φόρο, να εκτελούν τη στρατιωτική τους θητεία, ενώ δεν επιτρέπονταν να εκμισθώσουν τη γη που τους είχε παραχωρηθεί. Εάν τα παραβίαζαν, πλήρωναν πρόστιμο, το τριπλάσιο του μισθώματος, στο Δημόσιο.


Scholeio.com

Η Απόρρητη Έκθεση: Γερμανικές Αποζημιώσεις και Κατοχικό Δάνειο

german occupation greece

Σοφία Παπαϊωάννου 
Διευθύντρια Έκδοσης, HuffPost Greece

Οι περισσότεροι θα πούνε: «Δεν θα τα πάρουμε ποτέ, έχουν περάσει τόσα χρόνια», και όντως έχουν περάσει επτά δεκαετίες που τα χρήματα των γερμανικών αποζημιώσεων και το κατοχικό δάνειο δεν διεκδικήθηκαν ποτέ σοβαρά από τις ελληνικές κυβερνήσεις. Μέχρι πρόσφατα δεν ξέραμε καν ούτε το ποσό το οποίο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από τους Γερμανούς.
Στην Ελλάδα όμως, που συνηθίζουμε να λέμε πως τίποτα δεν προχωρά, κάτι σημαντικό έχει συμβεί το τελευταίο διάστημα. Με πρωτοβουλία της προηγούμενης Κυβέρνησης, μία 6μελής ομάδα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, εργάστηκε συστηματικά για επτά μήνες και ανακάλυψε σε υπόγεια, σε ξεχασμένα και φθαρμένα αρχεία, 50 000 έγγραφα από το Υπουργείο Εξωτερικών, το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και το Νομικό Λογιστήριο του Κράτους, έγγραφα που αφορούν στις γερμανικές αποζημιώσεις και το κατοχικό δάνειο. Κατέγραψε επίσης από το Υπουργείο Πολιτισμού όλες τις καταστροφές και τις αρπαγές που έγιναν κατά την διάρκεια της κατοχής.
Για πρώτη φορά επίσης το Κράτος, βασιζόμενο σε αυτά τα στοιχεία, και ακολουθώντας ένα οικονομικό μοντέλο υπολογισμού, το οποίο αναγνωρίζεται ευρέως, κατάφερε να υπολογίσει το ποσό που θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε.

Έχει γίνει πια κατανοητό στους περισσότερους που ασχολούνται με το θέμα, ότι αν υπάρχει κάτι που η Ελλάδα θα μπορούσε πιο εύκολα να διεκδικήσει αυτό είναι το κατοχικό δάνειο. 

Τον Απρίλιο του 1942 η Γερμανία και η Ιταλία με μία πρωτοφανή κίνηση στην ιστορία του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αναγκάζουν την Ελλάδα να συνάψει ένα κατοχικό δάνειο. 

Μπορεί το διεθνές πολεμικό δίκαιο να προβλέπει ότι η κατεχόμενη χώρα οφείλει να συντηρεί τα στρατεύματα κατοχής, οι Γερμανοί όμως, όπως αποδεικνύεται από τα έγγραφα χρησιμοποιούν ένα μικρό ποσοστό του δανείου για τον στρατό τους στην Ελλάδα και κυρίως χρησιμοποιούν τα χρήματα για τις επιχειρήσεις του Ρόμελ στην Αφρική. 

Ένα από τα μεγαλύτερα νομικά όπλα της χώρας θα μπορούσε να είναι και τα έγγραφα που έχει αποκαλύψει ο Γερμανός ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ, ο οποίος ζει και διδάσκει στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα οποία η ναζιστική Γερμανία και ο ίδιος ο Χίτλερ όχι μόνο αναγνώρισε το κατοχικό δάνειο αλλά ακόμα και 6 μέρες πριν αναχωρήσουν οι Γερμανοί από την Αθήνα, υπάρχει έγγραφο, που δείχνει ότι είχαν αρχίσει να το αποπληρώνουν.

Σύμφωνα με την απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του κράτους, το ποσό του κατοχικού δανείου ανέρχεται στα 10 δισεκατομμύρια 340 εκατομμύρια ευρώ. Ποσό που είναι περίπου ίδιο με τα χρήματα που κατέλαβε η Γερμανία στο μηχανισμό βοήθειας του πρώτου μνημονίου. 

Η Ελλάδα θα μπορούσε να διεκδικήσει αυτό το ποσό και για έναν ακόμα λόγο, διότι δεν δημιουργεί προηγούμενο για την Γερμανία και δεν μπορούν άλλες χώρες να το διεκδικήσουν αφού μόνο στην Ελλάδα είχε επιβληθεί στην κατοχή.

Το ποσό όμως που εντυπωσιάζει στην απόρρητη έκθεση είναι αυτό που αφορά στις γερμανικές αποζημιώσεις και επανορθώσεις. Το ποσό αυτό λένε ότι φτάνει κοντά στα 300 δις ευρώ είναι δηλαδή περίπου ίδιο με το συνολικό σημερινό χρέος της χώρας μας. Εδώ τα πράγματα είναι πιο δύσκολα, η χώρα μας μετά από μαραθώνιες δικαστικές διαμάχες και αποφάσεις που έφτασαν ακόμα και στην Χάγη δεν έχει δικαιωθεί. Όμως η σημερινή κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι μπορεί να προχωρήσει σε μία ιστορική αλλαγή.
Σύμφωνα με έναν παλιό ελληνικό νόμο, για να μπορέσει να εκτελεστεί μία απόφαση ενός εθνικού δικαστηρίου εις βάρος μίας τρίτης χώρας, θα πρέπει να την υπογράψει ο εκάστοτε Υπουργός Δικαιοσύνης. Μέχρι σήμερα κανένας Υπουργός δεν έχει υπογράψει για παράδειγμα να γίνει εκτελεστή η απόφαση του Πρωτοδικείου Λειβαδιάς που επικυρώθηκε και από τον Άρειο Πάγο και αναγνωρίζει αποζημιώσεις στους κατοίκους του μαρτυρικού Διστόμου για τα θύματα της σφαγής. Ο σημερινός Υπουργός Δικαιοσύνης Νίκος Παρασκευόπουλος ανακοίνωσε την πρόθεσή του να εκτελέσει τις δικαστικές αποφάσεις, γεγονός που θα μπορούσε για παράδειγμα να προκαλέσει κατάσχεση γερμανικής περιουσίας στην χώρα μας.
Η απόρρητη έκθεση βρίσκεται σήμερα στα χέρια του Υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά ο οποίος επίσης έχει δηλώσει πως θα διεκδικήσει τα ποσά και σε μία πρώτη κίνηση έχει ζητήσει να συσταθεί μία επιτροπή σοφών ανάμεσα σε Έλληνες και Γερμανούς ειδικούς για να συζητήσουν το θέμα. Έπεται συνέχεια.

 Scholeio.com

Τ. Μ. Κέυνς, Πώς Περνάμε από τη Στέρηση στην Αφθονία?


Η Ανεπάρκεια της Ζήτησης είναι το Βασικό Πρόβλημα
του Καπιταλιστικού Συστήματος ? 
    
   Με αφορμή την οικονομική κρίση που διανύουμε, ακούγεται το όνομα του Κέυνς, ίσως πιο συχνά από παλαιότερα και ο όρος κεϋνσιανισμός, κάτι σαν αντίδοτο και αντίβαρο στο φαινόμενο των κρίσεων και του «νεοφιλελευθερισμού». 

   Είναι ακριβείς αυτές οι εκτιμήσεις κι αν ναι... πόσο ?
   Ο Αγγλος οικονομολόγος το 1936 έγραψε τη «Γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος». Η εποχή είναι οικονομικά τουλάχιστον ασταθής και κάτω από το βάρος των συνεπειών της κρίσης '29-'33 διεπίστωσε... «ανακάλυψε» καλύτερα, ότι το βασικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος και ο λόγος που προκαλούνται οι περιοδικές οικονομικές κρίσεις, οφείλεται αποκλειστικά στην ανεπάρκεια της ζήτησης.
Δηλαδή μία αντικυκλική πολιτική θα οδηγούσε στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, χωρίς τις οικονομικές κρίσεις, οι οποίες πάντα συνοδεύονταν από τη χρεοκοπία τμημάτων της άρχουσας τάξης, ενώ πολύ συχνά απαιτούνταν πολύς χρόνος για την εκ νέου αποκατάσταση της απρόσκοπτης κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

   70 χρόνια μετά με τη βοήθεια 
της Κοινωνιοψυχολογίας

        Γιατί η Γερμανία καταστρέφει μαζί με την Ευρώπη και τον εαυτό της.
Η Γερμανική πολιτική στην Ευρώπη βρίσκεται εκτός κάθε έννοιας οικονομικής αντίληψης. Καταστρέφει το ευρωπαϊκό όραμα και, αν συνεχιστεί, θα οδηγήσει σε κρίση και την ίδια τη Γερμανία.

   Το τραγικό είναι ότι το δίδυμο Μέρκελ- Σόϊμπλε, εφαρμόζει αυτήν την καταστρεπτική πολιτική χωρίς να υπάρχει αντίπαλο δέος. Χωρίς, δηλαδή, να υπάρχει μια διαφορετική πρόταση ούτε στο εσωτερικό της Γερμανίας, ούτε, διεθνώς. Δεν υφίσταται, δηλαδή τις εσωτερικές ή διεθνείς ισχυρές πιέσεις που απαιτούνται για να αλλάξει ρότα. Το αδιέξοδο φαίνεται, πια, στον ορίζοντα.

   Τότε, πως εξηγείται αυτή η εμμονή του καταστρεπτικού διδύμου και γιατί βρίσκει τέτοια μεγάλη απήχηση στο εσωτερικό της χώρας;
   Το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο με όρους κοινωνιοψυχολογίας.
   Αποτελεί οικονομικό δόγμα το οποίο γνωρίζουν και οι πλέον άσχετοι με τα οικονομικά ότι σε περιόδους κρίσης το χειρότερο που έχεις να κάνεις είναι να βάλεις τάξη στα οικονομικά σου. Τάδε έφη Κέινς, αν δεν κάνω λάθος.

   Αφού αφαίμαξε και εκμεταλλεύτηκε την Ευρώπη, η Γερμανία βρήκε εναλλακτική λύση στην Κίνα, κυρίως, και σε άλλες χώρες εκτός ευρωζώνης προς τις οποίες εξάγει τα εμπορεύματά της δημιουργώντας πρωτοφανή πλεονάσματα στην οικονομία της, της τάξεως των 200 δις ευρώ φέτος, δηλαδή 7% του ΑΕΠ της. Από το πλεόνασμα αυτό τα 130 δις προέρχονται από χώρες εκτός Ε.Ε. Αυτό σημαίνει ότι η Ευρώπη δεν έχει, πια, για να καταναλώσει.

   Η πολιτική αυτή, όμως, δημιουργίας πλεονασμάτων από εξαγωγές έχει υψηλό βαθμό αβεβαιότητας. Η αβεβαιότητα επιτείνεται όταν η πολιτική αυτή υπηρετείται, όπως στην περίπτωση της Γερμανίας, χωρίς καμιά αναπτυξιακή λογική, με την παραδοσιακή λογική του μαστιγίου και χωρίς καμιά επένδυση στις υποδομές.

   Αντίθετη, ακριβώς, πολιτική από της Γερμανίας ακολουθεί η Κίνα, η οποία είναι η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου και η πρώτη εξαγωγική δύναμη.

   Η Κίνα, έχει αυτήν τη στιγμή συναλλαγματικά πλεονάσματα 4 τρις $ περίπου προερχόμενα από τις εξαγωγές.
   Το Πεκίνο γνωρίζει, όπως και το Βερολίνο, ότι οι εξαγωγές δεν ελέγχονται και εξαρτώνται από το πολύ αβέβαιο διεθνές περιβάλλον. Και αρχίζει, έτσι, μια στροφή στην οικονομική του πολιτική προσανατολισμένη προς το εσωτερικό της χώρας.

   Αυτό, δηλαδή, που δεν θέλει να κάνει η Γερμανία, στρεφόμενη προς την εσωτερική αγορά της Ε.Ε. διότι μια τέτοια στροφή προϋποθέτει αλλαγή της αυστηρής πολιτικής λιτότητας. Για να μπορέσει να αγοράσει ο ευρωπαίος πολίτης πρέπει να έχει την οικονομική δυνατότητα να το κάνει. Πρέπει, δηλαδή, να χαλαρώσει την περιοριστική της πολιτική η Γερμανία. Αλλά αυτό το προφανές, το Βερολίνο δια του διδύμου Μέρκελ- Σόϊμπλε το αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι.

   Η μεγαλύτερη και σημαντικότερη, όμως, διαφορά στην πολιτική Γερμανίας και Κίνας είναι ότι η Κίνα αντιλαμβάνεται, διδασκόμενη από την μεταπολεμική Αμερική, πως αν δεν ξοδέψεις δεν θα κερδίζεις εσαεί. Και επενδύει. Ακολουθεί, δηλαδή, πολιτική καρότου, ή καλύτερα, αν θέλετε, εφαρμόζει ένα νέο Σχέδιο Μάρσαλ.

   Με προσεκτικό τρόπο δημιουργεί θεσμούς (κυρίως τραπεζικούς) μέσω των οποίων δανείζει αναπτυσσόμενες ή υπανάπτυκτες χώρες, ενώ έχει εφεύρει, τελευταία και το δόγμα εξωτερικής πολιτικής «η Ασία στους Ασιάτες», “Asia for Asians”.

   Εκτός από τα 140 δις $ δάνεια που έχει χορηγήσει σε 90 χώρες και τα 200 δις $ άμεσες επενδύσεις που έχει πραγματοποιήσει στην Αφρική από την οποία προμηθεύεται πρώτες ύλες, η Κίνα επιχειρεί να αλλάξει τις υποδομές της ασιατικής ηπείρου με σιδηροδρομικές αλλά και θαλάσσιες οδούς. 
   Είναι ο σιδηροδρομικός δρόμος του μεταξιού για την ενίσχυση του οποίου έχει δημιουργήσει την Asian Infrastructure Development Bank με αρχικό κεφάλαιο 50 δις. Βασικός στόχος της είναι να χειραφετηθεί, κατά το δυνατόν, ολόκληρη η Ασία για ευνόητους λόγους. Ως ασιατική δύναμη, με παγκόσμια εμβέλεια η Κίνα θα έχει προνομιακή θέση στις εξελίξεις της μεγάλης αυτής ηπείρου προς την οποία κατευθύνεται, πλέον, η παγκόσμια ανάπτυξη.

   Σε βασικό σύμμαχο της Κίνας εξελίσσεται η Ρωσία, ιδιαιτέρως μετά την υπόθεση της Ουκρανίας. Είναι, γνωστή η συμφωνία που υπέγραψαν Πεκίνο και Μόσχα για την παροχή φυσικού αερίου στην Κίνα ύψους 400 δις δολαρίων.

   Η συμφωνία υπεγράφη πριν την ακραία εξέλιξη της ουκρανικής κρίσης αλλά, μια στοιχειωδώς προνοητική πολιτική εκ μέρους της Μόσχας, θα προέβλεπε, όπως και προέβλεψε, τις αρνητικές συνέπειες και θα αναζητούσε εναλλακτικές λύσεις.

Η Ρωσία, πράγματι, μετά την ουκρανική περιπέτεια, υφίσταται μια πίεση στην οικονομία της λόγω των δυτικών κυρώσεων.

   Αναζητεί, όμως, και βρίσκει οικονομικούς και πολιτικούς εταίρους. Όχι, μόνο, προς την Κίνα αλλά και προς την Ινδία, ακόμη και την Τουρκία. Δείχνει μια ευελιξία που τελικά, θα καταστήσει θύμα αυτής της κρίσης τη Γερμανική πολιτική.

   Το τραγικό, για τους υπόλοιπους ευρωπαίους είναι ότι θα υποστούν και αυτοί τις επιπτώσεις της αποτυχημένης ανατολικής γερμανικής πολιτικής.

Η Ουκρανία, ίσως αποδειχθεί το Στάλινγκραντ της σημερινής Γερμανίας.

   Η ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία φθάνει στο 40%, η εκμετάλλευση των χωρών της τελευταίας διεύρυνσης στις οποίες εγκαταστάθηκαν γερμανικές επιχειρήσεις αντλώντας από την εγκατάσταση αυτή ανταγωνισμό, φθάνει στα όριά της και η εναλλακτική λύση της Κίνας, με την οποία η Γερμανία είχε συμπληρωματική οικονομία, επαναπροσδιορίζεται. Στο στάδιο που έχει φτάσει η κινεζική οικονομία δεν θα παράγει μόνο καταναλωτικά αγαθά αλλά και κεφαλαιουχικό εξοπλισμό. Και αυτό θα αποτελέσει καμπανάκι για τη Γερμανία.

   Εν ολίγοις, η Γερμανική πολιτική του διδύμου Μέρκελ- Σόϊμπλε είναι καταστροφική όχι μόνο για την Ευρώπη αλλά και για την ίδια τη Γερμανία αλλά οι ιδεοληψίες του διδύμου και η αίσθηση ότι το Ράιχ για πρώτη φορά κερδίζει δημιουργεί μια αλαζονική εμμονή στην πολιτική αυτή.

   Η κ. Μέρκελ, υπονόμευσε και την προσπάθεια που κάνει ο έμπιστός της, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο κ. Γιούνκερ, ο οποίος, απαλλαγμένος, προφανώς, από καταστροφικές ιδεοληψίες, αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της ανάπτυξης και του τερματισμού της λιτότητας για τη σωτηρία της Ευρώπης αλλά και της ίδιας της Γερμανίας.

   Η άμεση αντίδραση του κ. Σόϊμπλε στο σχέδιο Γιούνκερ δεν αφήνει πολλά περιθώρια, προς το παρόν, να ελπίζουμε.




Οι μεγάλες οικονομικές κάμψεις είναι πάντοτε πιθανές
σε ένα αυτορρυθμιζόμενο σύστημα αγοράς,  οι κυβερνήσεις οφείλουν να αποτρέπουν το ενδεχόμενο αυτό.
Στη Βρετανία, αλλά ακόμη περισσότερο στις ΗΠΑ, ο Keynes αντιμετωπίζεται περίπου ως σοσιαλιστής. 
Η άποψη αυτή είναι λανθασμένη. Ο Keynes δεν ήταν υπέρμαχος των εθνικοποιήσεων, αλλά εν πολλοίς δεν ήταν ούτε και υποστηρικτής των ρυθμιστικών παρεμβάσεων στον οικονομικό τομέα. 
Δεν θα λέγαμε ότι εξυμνούσε τον καπιταλισμό, αλλά ασφαλώς δεν επιδίωκε και τον ενταφιασμό του. Πίστευε ότι, παρ’ όλα τα μειονεκτήματά του, ο καπιταλισμός αποτελούσε το καλύτερο οικονομικό σύστημα που έχει υπάρξει' το αναγκαίο στάδιο για τη μετάβαση από τη στέρηση στην αφθονία, από τη ζωή του μόχθου σε ό,τι αποτελούσε το «ευ ζην» για τον Keynes.

   Ο Keynes θεωρείται επίσης «απόστολος» των πάγιων ελλειμμάτων του προϋπολογισμού.
   Ωστόσο, η ρήση «Τα ελλείμματα δεν έχουν σημασία» δεν ανήκει στον Keynes, αλλά διατυπώθηκε το 2003 από τον Glen Hubbard, πρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών Συμβούλων (Council of Economic Advisers) του George Bush. Αυτό που μπορεί να προκαλέσει έκπληξη στους αναγνώστες είναι ότι ο Keynes υποστήριζε ότι σε φυσιολογικές συνθήκες οι κρατικοί προϋπολογισμοί θα πρέπει να είναι πλεονασματικοί. 
   
   Χαρακτηριστικό είναι ότι οι μεγαλύτεροι διασπαθιστές δημόσιου χρήματος στην ιστορία των ΗΠΑ είναι οι Ρεπουμπλικανοί πρόεδροι που....  επιδίδονταν σε κηρύγματα υπέρ της ελεύθερης αγοράς και ενάντια στον κεϋνσιανισμό, ενώ τα τελευταία τριάντα χρόνια ο πιο συντηρητικός πρόεδρος ως προς τις δημοσιονομικές δαπάνες είναι ο Δημοκρατικός Bill Clinton.

   Ο Keynes δεν ήταν ένθερμος υποστηρικτής ούτε του μοντέλου tax-and-spend που πρεσβεύει ότι τα φορολογικά έσοδα θα πρέπει να προσδιορίζουν το ύψος των δημόσιων δαπανών. Στο τέλος της ζωής του έφτασε στο σημείο να αναρωτιέται αν τελικά ήταν σκόπιμο ο δημόσιος τομέας να απορροφά περισσότερο από το 25% του εθνικού εισοδήματος.

   
Εκτός αυτού, ο Keynes δεν υποστήριζε ότι η ανεργία οφειλόταν σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις στη μείωση της συνολικής ζήτησης, αλλά αποδίδει μεγάλο μέρος της στους ανελαστικούς μισθούς και στις ανελαστικές τιμές, προσεγγίζοντας έτσι τις απόψεις του Milton Freedman. Ωστόσο, δεν πίστευε ότι αυτό ήταν το πρόβλημα τη δεκαετία του 1930. Η θέση του ήταν ότι, αν εξαιρέσει κανείς ορισμένες περιόδους ιδιαίτερης έξαρσης, θα εξακολουθούσε πάντοτε να υφίσταται ανεργία λόγω ανεπαρκούς ζήτησης, που μπορούσε να αντιμετωπιστεί από τον κρατικό τομέα με την εφαρμογή μέτρων για την επέκταση της ζήτησης.

   Ο Keynes δεν ήταν υπέρμαχος της άσκησης πληθωριστικής πολιτικής. Πίστευε στη σταθερότητα των τιμών, ενώ για μεγάλο διάστημα της επαγγελματική του ζωής υποστήριζε ότι οι κεντρικές διοικήσεις μπορούν να επιτύχουν σταθερότητα τιμών περιορίζοντας την προσφορά χρήματος - συγκλίνοντας και σε αυτό το σημείο με τις απόψεις του Freedman. Άλλωστε, πίστευε ότι, όταν οι τιμές και η παραγωγή είναι σε ελεύθερη πτώση, είναι βλακώδες να ανησυχεί κανείς για τον πληθωρισμό.

   Ως ένα βαθμό είναι λογικό να θεωρούμε τον Keynes οικονομολόγο των κρίσεων - δηλαδή αναλυτή μίας και μοναδικής οικονομικής συγκυρίας. Η κατηγορία που του προσάπτουν οι επικριτές του είναι ότι δεν έχει επινοήσει μια «γενική θεωρία», όπως ισχυριζόταν ο ίδιος, αλλά μια θεωρία των οικονομικών κρίσεων. Κατά την προσωπική μου άποψη, η παραπάνω κατηγορία είναι αβάσιμη για δύο λόγους.

   Ο πρώτος είναι ότι ο Keynes πίστευε πως οι μεγάλες οικονομικές κάμψεις ήταν πάντοτε πιθανές σε ένα αυτορρυθμιζόμενο σύστημα αγοράς και, γι’ αυτό, οι κυβερνήσεις όφειλαν να αποτρέπουν το ενδεχόμενο αυτό. Στον πυρήνα της οικονομικής του θεωρίας βρίσκεται η τεκμηριωμένη επιχειρηματολογία ότι οι κρίσεις αυτές δεν αποτελούν «γεγονότα που συμβαίνουν μία φορά στα εκατό χρόνια», αλλά ένα ενδεχόμενο πιθανό ανά πάσα στιγμή.

   Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο Keynes ήταν ηθικολόγος, με την ευρεία έννοια της λέξης. Πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού του υπήρχε το ερώτημα: 

Ποιος είναι ο σκοπός των οικονομικών; 
Πώς η οικονομική δραστηριότητα συνδέεται με το «ευ ζην»; 
Πόση ευημερία χρειαζόμαστε για να ζούμε «συνετά, ευχάριστα και καλά»; 

   Το μέλημα αυτό εδραζόταν στην ηθική του G. E. Moore και τον κοινό τρόπο ζωής της Ομάδας Μπλούμσμπερι. Σε γενικές γραμμές, ο Keynes θεωρούσε ότι η οικονομική πρόοδος απελευθέρωνε τους ανθρώπους από τον σωματικό μόχθο, "μαθαίνοντάς τους να ζουν όπως «τα κρίνα του αγρού», αποδίδοντας περισσότερη αξία στο σήμερα παρά στο αύριο και απολαμβάνοντας τη φευγαλέα στιγμή. ……/…….. 

   Η εμβριθής σύλληψη της κοινωνικής ύπαρξης από τον Keynes τον φέρνει σε διάσταση τόσο με την οικονομική σκέψη της σημερινής εποχής όσο και με αυτή της εποχής του. Διατεινόταν ότι ο φόβος του αγνώστου διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στη διαμόρφωση της θρησκείας, των τελετουργιών, των κανόνων, των δικτύων και των συμβάσεων της εκάστοτε κοινωνίας. 
   Για τον Keynes, τα συστήματα πεποιθήσεων και οι θεσμοί επιδιώκουν να εξοπλίσουν τους ανθρώπους με το σθένος που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν το άγνωστο και το ανεπίγνωστο. 
   Η αντίληψη αυτή πόρρω απέχει από την προσφιλή στους οικονομολόγους εικόνα του μεμονωμένου ατόμου που μεγιστοποιεί τα βασικά αγαθά του μέσα από μια, κατά κάποιον τρόπο, ενορατική φώτιση που αποφέρει απολύτως εύστοχες προγνώσεις.
……/……... 

   Στο επίκεντρο των πρώτων ερμηνευτικών προσεγγίσεων του έργου του δεν ήταν οι θέσεις του για τα αίτια της κρίσης (γιατί τα πράγματα πήγαν άσχημα), αλλά για τα αίτια της παρατεταμένης διάρκειάς της (γιατί εξακολούθησαν να πηγαίνουν άσχημα). 
   Ο Keynes, τεκμηριώνοντας τη δυνατότητα «ισορροπίας σε κατάσταση υποαπασχόλησης» (underemployment equilibrium), όπως λένε οι οικονομολόγοι, έστειλε ένα βαρυσήμαντο μήνυμα στους διαμορφωτές της οικονομικής πολιτικής της εποχής του, καθώς υποδείκνυε ότι η πολιτική παρέμβαση μπορούσε να οδηγήσει σε βέλτιστη ισορροπία. 

   Στις μέρες μας -και, για ευνόητους λόγους, στην παρούσα φάση της οικονομικής κατάρρευσης- έχουμε στρέψει το ενδιαφέρον μας στα αίτια της αστάθειας του χρηματοοικονομικού συστήματος.    
   Αυτό δεν αποτελεί το βασικό θέμα του έργου του General Theory of Employment, Interest and Money [Γενική θεωρία της απασχόλησης, του τόκου και του χρήματος] (1936), ενός έργου που γράφτηκε στο χαμηλότερο ή σχεδόν στο χαμηλότερο σημείο της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσης. 

   Ωστόσο, σε ένα βαρυσήμαντο κεφάλαιο του βιβλίου -το Κεφάλαιο 12- ο Keynes εξηγεί γιατί οι οικονομικές αγορές είναι ασταθείς, ενώ ένα χρόνο μετά, ανακεφαλαιώνοντας τις βασικές ιδέες της Γενικής Θεωρίας, έθεσε στο επίκεντρο της θεωρίας του τη χρηματοοικονομική αστάθεια. 

   Εδώ ο Keynes υποστηρίζει ότι η «ριζική αβεβαιότητα» είναι υπεύθυνη για την αστάθεια των οικονομιών και παρεμποδίζει τη γοργή ανάρρωσή τους από τις αιφνίδιες διαταραχές. 
   Η μετατόπιση της εστίασης του ενδιαφέροντος από τον Keynes της «ισορροπίας με υποαπασχόληση» στον Keynes των «αβέβαιων προσδοκιών» επιτρέπει την άμεση αντιδιαστολή ανάμεσα στις σύγχρονες θεωρίες του κινδύνου και της διαχείρισης του κινδύνου, από τη μια, και της κεϋνσιανής θεωρίας της αβεβαιότητας και της μείωσης της αβεβαιότητας, από την άλλη.

   Ο Keynes είχε μια πολιτική επιδίωξη. 

Υποστήριζε ότι, αν οι κυβερνήσεις δεν λάμβαναν μέτρα για να σταθεροποιήσουν τις οικονομίες της αγοράς σε μια κατάσταση πλήρους απασχόλησης, το αδιαμφισβήτητο πλεονέκτημα των αγορών θα χανόταν, αφήνοντας έτσι ελεύθερο πολιτικό χώρο σε ακραία στοιχεία που θα προσφέρονταν να επιλύσουν το οικονομικό πρόβλημα καταργώντας τις αγορές, την ειρήνη και την ελευθερία. 

   Αυτή ήταν συνοπτικά η κεϋνσιανή «πολιτική οικονομία». Με την εξαιρετικά γόνιμη καθοδήγηση που μας παρέχει ο Keynes μπορούμε να κατανοήσουμε τη βαθιά ύφεση στην οποία βρισκόμαστε, να προτείνουμε πολιτικές εξόδου από αυτή, να διασφαλίσουμε -όσο αυτό είναι ανθρωπίνως δυνατόν- ότι στο μέλλον θα αποφευχθούν ανάλογες κακοτοπιές και, τέλος, να συλλάβουμε την ανθρώπινη κατάσταση. Αυτά είναι τα στοιχεία που καθιστούν επίκαιρο τον Keynes στις μέρες μας.
__________________


ΠΗΓΗ: Robert SkindelskyKEYNES επιστροφή στην διδασκαλία του, Κριτική, 2012, σελ 23-26 [http://www.kritiki.gr/index.php?page=shop.product_details&product_id=2543&category_id=68&flypage=flypage.tpl&option=com_virtuemart&Itemid=1]


* Τζων Μέυναρντ Κέυνς, Πρώτος Βαρώνος Κέυνς του Τίλτον (John Maynard Keynes, * 5 Ιουνίου 1883, † 21 Απριλίου 1946) ήταν Άγγλος οικονομολόγος, μαθηματικός, καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας και ανώτατος κρατικός υπάλληλος. Δημιούργησε, με τα έργα του και τους οπαδούς του, τη λεγόμενη κεϋνσιανή σχολή στην οικονομική επιστήμη. Ο Κέυνς και ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν δύο από τους πιο σημαντικούς οικονομολόγους του 20ου αιώνα.

   Τα δύο πιο σημαντικά βιβλία που συνέγραψε ήταν "Οι Οικονομικές Συνέπειες της Ειρήνης" (1919) και "Γενική Θεωρία της Απασχόλησης του Τόκου και του Χρήματος"(1936). Με το πρώτο από τα παραπάνω βιβλία του υποστήριξε ότι η Γερμανία δεν είχε την ικανότητα να πληρώσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που απαίτησαν από αυτήν οι νικήτριες δυνάμεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και ότι αυτό θα οδηγήσει στην επανάληψη του σε πιο μεγάλη κλίμακα. 
   Με το δεύτερο ότι, για να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας που αντιμετώπιζε ο δυτικός κόσμος μετά το κραχ της Νέας Υόρκης (1929), θα πρέπει να παρέμβει το κράτος και χρηματοδοτώντας την οικονομία και τις επιχειρήσεις να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας.

   Από τον Κέυνς έχει πάρει το όνομά της και η Κεϋνσιανή ρύθμιση, η αναδιανομή δηλαδή μέρους των κερδών του κεφαλαίου στις κατώτερες τάξεις, με τη μορφή κοινωνικών και άλλων παροχών, προκειμένου να αποφεύγεται η κοινωνική δυσαρέσκεια και οι αναταραχές. Μια τέτοια ρύθμιση δεν ήταν ποτέ στόχος του ίδιου του Κέυνς. 
   Ο Κέυνς πρότεινε την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων για να καλύψουν μέρος του ελλείμματος ζήτησης που υπό προϋποθέσεις μπορεί να οδηγήσει την οικονομία μακριά από μια θέση ισορροπίας πλήρους απασχόλησης. Οι δημόσιες δαπάνες μπορεί να ξοδεύονται ως επιδόματα ανεργίας κ.λπ., αλλά ο κύριος στόχος δεν είναι η αναδιανομή αλλά η επανόρθωση της ισορροπίας. Μάλιστα η αύξηση της φορολογίας σε περιόδους κρίσης είναι πλήρως αντίθετη στη νοοτροπία του Κέυνς ο οποίος ζητά αύξηση των ελλειμμάτων στις κρίσεις, τα οποία χρηματοδοτούνται από πλεονάσματα στις καλύτερες εποχές.
   Είχε παντρευτεί μία Ρωσίδα μπαλαρίνα, αλλά παρά τη θέληση και των δύο δεν απέκτησαν τέκνα. Είχε εντούτοις συγκεντρώσει πολλά χρήματα από την δραστηριότητά του στο χρηματιστήριο.


Scholeio.com