Δ. Καραφύλλη, Φωλιά να φυλαχτώ απ' το κρύο

Δήμητρα Καραφύλλη

          Άψογος
γαλουχήθηκα,
Εμβολιάσθηκα,
θωρακίστηκα
με αρχές και αξίες αδιαπραγμάτευτες.
Οχυρό μου η ευπρέπεια.
Όπλο μου η ευγένεια.
Έμβλημά μου η εντιμότης
εννοείται όταν με βλέπουν 
καθώς 
ως άνθρωπος οφείλω
να είμαι απαρέγκλιτα εντάξει
εν ανάγκη δε...
δεν χάθηκε ο κόσμος
αν βάλω και λίγο νερό στο κρασί μου ! 



          Η Κούκλα
  άλλαξα χίλιες φορεσιές,
    Βασίλισσα, 
    καλόγρια, 
    τροτέζα, 
    καμαριέρα.
    Μόνο το σώμα μου γυμνό δεν φόρεσα. 
    Ποτέ μου.



          Ο Ερημίτης
mην αγναντεύεις τη ζωή
με πρεσβυωπικό φακό μέσα σε τόμους δερματόδετους.
Κατέβα σε στενά και σε πλατείες
να σπρώξεις, να σπρωχτείς και να πονέσεις
να λερωθείς και να βραχείς
να νιώσεις στο πετσί σου την αλήθεια.
Κι όταν γυρίσεις μουσκεμένος σαν παπί
σ' άγραφη κόλλα εξομολογήσου.



          Ο Άνω Θρώσκων
επέστρεψε στη Γη, να γίνει πάλι γη.
Βλάστησε. Άνθισε.
Διακλαδίστηκε σε όλο το φλοιό,
Επί. Υπό. Υπέρ.
Δάμασε το νερό, τον άνεμο, το φως.
Αναρριχήθηκε.
Θαυμάστηκε στην αντανάκλαση του λείου.
Ξιπάστηκε μετρώντας το μπόι της σκιάς του. 
Προσήλωσε το βλέμμα στο γαλάζιο.
-Έρχομαι, είπε κι εκτοξεύτηκε.
Πάνολος. Με αλαζονεία, σκαπάνες, σκάφανδρα.
Διέρρηξε την κρούστα της στρατόσφαιρας
στοχεύοντας άλλους πλανήτες.

Του σύμπαντος κατακτητής, κατάκοπος
άφησε πίσω του εξοπλισμούς, σημαίες
και μια ουλή στο μάγουλο της στωικής Σελήνης
που ο χρόνος αυτεπάγγελτα θα σβήσει.
Επέστρεψε στη Γη να γίνει πάλι γη
νικημένος από ένα κρυολόγημα, ίσως.



          Το άχ και το όχι
  όχι.
    Μη με βασανίζεις άλλο σε παρακαλώ
    είπε το ποίημα στον βραβευμένο,
    Μη με φορτώνει με παραπανίσια επίθετα.
    Ένα αχ ψυχής φτωχό να γίνει θρήνος πολυτελείας.

          Lock Out
mακροβούτι στα στρωσίδια από νωρίς
να πάει στον αγύριστο η μέρα 
αυτή που χτες περίμενα στο φως της να λουστώ
μα ήρθε με φαρέτρα φορτωμένη.
Με κρατημένη αναπνοή
σε κόλπο απάνεμο ζεστό
απ' όλες τις μεριές προφυλαγμένο
κάλμα εφήμερη, πλαστή
αναζητώ
σαν όαση ασφαλείας
ν' απλωθώ
να σώσω τη μισή ζωή απ' όση μου απομένει
αυτή που μέχρι χτες λογάριαζα χαμένη.



           Αναλαμπή
  σε άκρη απόκρημνη βουνοκορφής
    κρέμασα τη φωλιά μου να φυλαχτώ απ' το κρύο.
    Φωτιά με φύλλα άναψα να ζεσταθώ
    φφφ, φφφ, φφφ ...
    Με ξυλιασμένα δάχτυλα και μάτια βουρκωμένα
    βββ, βββ, βββ ...
    ακούω τη βροντή που φέρνει τη βροχή
    και την αντάρα.
    Κρα, κρα, κρα
    τ' άγρια πουλιά που τριγυρνούν
    δεν με τρομάζουν γιατί ζω. Ακόμα.
    Μόνο, φοβάμαι, η φωτιά μη σβήσει
    πριν δω το φως της αστραπής.



           Κομμένα φύλλα
γράφω. Ξηλώνω από την ψυχή μου καρφάκια. 
Αλείφω τις πληγούλες με κρασί και μέλι
να γλυκάνουν. 
Με ευλάβεια μεταφέρω τα σημάδια στο χαρτί.
Γράφω. 
Στα νωπά ίχνη της αποκαθήλωσης
συχνά ευδοκιμούν άγρια χόρτα
μολόχες, γαϊδουράγκαθα, τσουκνίδες.
Δεν τα ξεριζώνω. 
Το βρίσκω άσκοπο, μα πιο πολύ επικίνδυνο.
Μονάχα τα κορφολογώ
και σε κλαράκι κέδρινο
τα δένω μπουτονιέρα. 
Κομμένα φύλλα.
Ποιήματα. 


          Τρελλή τυφλόμυγα

   κλειδώνω.
      Κλειδώνω καλά να φυλαχτώ από σένα, που 
      αθόρυβος, αθέατος, αδιάστατος
      σχεδόν χωρίς αφή
     μ' αγγίζεις, με ζώνεις.
     Φοράς τα χρώματα της ζωής μου
     τη μυρωδιά των πραγμάτων μου
     με ξεγελάς. 
     Τρελή τυφλόμυγα παίζω μαζί σου
     ασυνείδητα. 
     Ξεχνιέμαι, σε ξεχνάω, ξεθαρρεύω.
     Ας ήταν να ξεχνούσες μια φορά κι εσύ
     φεύγοντας να με πονέσεις
     φεύγοντας
     να μη μου πάρεις τις στιγμές
     να μη με λιγοστέψεις
     χρόνε, απατεώνα. 



          Εξομολόγηση 

mακριά από το βλέμμα σας μεγαλουργώ.
Αφόρετες, τριμμένες, μπαλωμένες
ξύλινες, μολυβένιες, πλαστικές
άνυδρες, μουσκεμένες σε σιρόπια ή ξυδόνερο
λέξεις
που από 'δω και από 'κει έχω συλλέξει
τις πετάω στον ανεμιστήρα με τη σέσουλα
κι όπου πάνε.
Σαν ψόφιες μύγες καταγής
- νεκρός στρατός σωτηρίας -
τα ηρωικά θύματα της αφαίρεσης.
Όσες διασωθείσες, σμήνος ετερόκλητο
αγκιστρωμένες σε στρατσόχαρτο
απεικονίζουν το ρεύμα.
Του ανεμιστήρα.
Κι εσείς, αμύητοι στου νου μου τα μυστήρια
στην πλάνη της κουλτούρας παραδίδεστε.

Merci beaucoup.

από τις συλλογές 
Γρήγορα στις Οθόνες σας, 
Τρελή τυγλόμυγα, 

                                                 Δήμητρα Καραφύλλη

Scholeio.com

Όταν τελειώνουν οι ερωτήσεις

Ο Β.Β. είναι ένας διάσημος 
ψυχίατρος.

Ερευνητής και καθηγητής της έδρας 
της ψυχολογίας στη Αμερική, δίνει διαλέξεις σε διάφορες χώρες...

Οι διαλέξεις του είναι πάντα ένα γεγονός.

Σε μία πόλη στην Ιαπωνία μετά τη διάλεξη συνάντησε έναν δάσκαλο Ζεν σε κάποιο κοινωνικό γεγονός.  

Δεν έχασε την ευκαιρία να  μάθει όσα περισσότερα μυστικά μπορούσε. 
Πάντα τον ενδιέφεραν οι νέες μέθοδοι... 

Βέβαια ο Ιάπωνας ήταν εμπειρικός... αλλά ποτέ δεν ξέρεις.

Με την γνωστή του άνεση κάνει την ερώτηση που πιστεύει ότι δεν θα μπορεί ν' απαντήσει ο "εμπειρικός δάσκαλος":

«Πώς ακριβώς βοηθάς τους ανθρώπους;» 

«Με το να τους φτάνω εκεί που δεν έχουν να κάνουν άλλες ερωτήσεις...»

«................»

Scholeio.com

Σ. Γεωργιάδου, Να νιώσω το αίμα που μας δένει

Στέλλα Γεωργιάδου

          Σαν προσευχή

Μητέρα μου φύση
Δεν είμαι παρά ένα απ’ τα πιο αδύναμα πλάσματά σου
εγωκεντρικό απορριμματοφόρο, που προσπαθεί να σωθεί
απ’ την πλεονεξία της ευφυΐας του
κι από τη θλίψη που του προσφέρει
ο κατατρεγμός της σιωπής σου

Άφησε με να σε νιώσω, να νιώσω το αίμα που μας δένει
Να βαδίσω μαζί σου κι όχι απέναντί σου
Να ξαναβρώ την καταγωγή μου
Γιατί δεν είμαι άμοιρος ευθυνών
ούτε αθώος των προγονικών σφαλμάτων
Μα σ’ αγαπώ και σε χρειάζομαι
όπως ο άντρας την αγάπη της γυναίκας του
όπως η ανάσα μας, το οξυγόνο
όπως το αφυδατωμένο χώμα την αναγεννητική βροχή

Μου λείπεις και μου λείπουνε τα πάντα
Καμιά ισορροπία μέσα σ’ αυτόν τον αλλότριο κόσμο
Ανάμεσα στους ομοίους μου είμαι ο πιο ξένος
Η θλίψη μου είναι σαν την απουσία του ήλιου
στο άρμα της αυγής
Ο πόνος μου είναι σαν το καμένο δάσος,
σκοτεινός και άκαμπτος
Η οργή σου με φοβίζει και μ’ εξιλεώνει
Η μοίρα σου είναι και μοίρα μου

Μου χάρισες θεούς για να παρηγορώ τα κρίματα μου
και τους έκανα άρχοντες του φόβου μου
Μου χάρισες συντρόφους να μοιράζομαι την αγάπη
και τους έκανα σκλάβους και δυνάστες μου
Μου χάρισες ευφυΐα, όπλα και τόλμη να σε προστατέψω
κι εγώ ανήμπορο θύμα, αδιάφορος εκμεταλλευτής,
ένοχος έτσι κι αλλιώς
σε πληγώνω καθημερινά κι ανεπανόρθωτα

Και μόνο τη τέχνη μου άφησες
Δόρυ – δοξάρι
Να τραγουδήσω μήπως και σωθείς
Να πολεμήσω μήπως και γλιτώσουμε
Ή να το μπήξω μέσα μου
αυτόχειρας απορριπτέος
Τέκνο ανάξιο της μεγαλοσύνης σου

από τα ποιήματα του 2009-2010, αδημοσίευτο



          Σήψη

Βοήθεια σου ζητώ νηφαλιότητα
Σου λέω δεν αντέχω
Δύναμη ας μου δώσει κάποιος
Να μην ακούω, να μη βλέπω
Άλλο δεν μπορώ
Σ’ αυτό το άρρωστο κλίμα
με τόσους ανόητους, τόσους γελοίους
τόση αλληλοκτονία

Σα να μου φόρεσαν μια μέγγενη
που σφίγγει, σφίγγει
και δεν αφήνει
ούτε μήπως
ούτε ελαφρυντικά

Ποιος σκοτεινός ιθύνων νους
τα όριά μου ανιχνεύει;

Στο γέρο-διάολο χατίρια εγώ
δεν έκανα
και για χατίρι κανενός
αλήτη ή αγίου
ν’ αποδεχθώ δεν πρόκειται
τερτίπια της ανάγκης

Αχρείες σκέψεις, άλογες
σαν τις κραυγές σας, νάνοι
πουλημένοι στις εποχούμενες
προσαρμοσμένες συνειδήσεις σας

Εσείς
Οι επιφανείς της διαστροφής
Οι ευκατάστατοι ευδαιμονίας
Επιβήτορες της σήψης
που τρέχει απ’ τα νοσηρά μυαλά σας
και μου λερώνει
τα ολοκαίνουρια
τα κατακόκκινά μου όμορφα παπούτσια

Η υπομονή μου ξόφλησε τη συνδρομή της
και η ανάποδή μου όψη
πιο αιχμηρή από ποτέ
τρυπάει τη σαπουνόφουσκα
της εφησυχασμένης σας ψυχής
ξερνώντας δέσμιους και δεσμώτες

από τα ποιήματα του 2007, αδημοσίευτο



          Λανθάνουσα ύπαρξη

Συγγνώμη μα δεν ήξερα
και νόμισα ότι αυτός ο κόσμος
είναι τερτίπι
μιας αρρωστημένης φαντασίας
που δόλια εκφυλίζει
το αγαθό σε μιαρό
και υποθάλπει
την έμφυτη στον άνθρωπο
ροπή προς το κακό
στην κάκιστη εκδοχή της

Κι όλο κοιμόμουνα
Κοιμόμουνα με πείσμα
για ν' αποδείξω πως δε ζω
παρά σε έναν εφιάλτη

και ... πού θα πάει θα ξυπνήσω

Περνούσανε οι μέρες
σε ασάλευτη σιωπή
κι ανάσα κρατημένη ως τα μύχια
Σε μάταιη αναμονή φωτός

Ώσπου στο τέλος πείστηκα
πως μάλλον δεν υπάρχω
Πως είμαι κάτοικος ονείρου
προσώπου άγνωστης ταυτότητας
Ευθύς με τρόμο διαπίστωσα
πως η μονάκριβη ύπαρξή μου
ζει την ελάχιστη διάρκεια
ενός αμφίβολου ύπνου

Και είπα ας προλάβω τάχα
να καταγράψω τώρα το συμβάν
Ίσως να με πιστέψουν κάποτε
οι άλλες εικασίες
πως ήμουνα κι εγώ εκεί
σε ειρκτή ανάμεσά τους.


          Ας

Ας ξαπλώσω απόψε
απ' της αλήθειας τη μεριά
- της δικής μου φυσικά -
Είναι προσωπικό στοίχημα η αλήθεια
κι αντιληπτή απ' τον καθένα
ανάλογα
με το σχήμα του κόσμου του

Ας θεωρήσω λοιπόν
ότι οι σκέψεις μου με συμπεριλαμβάνουν
στο βαθμό που τις υπακούω
σαν κατοικίδιο
ήμερο, στα όρια της ασφάλειάς του
έξυπνο, στα όρια της προέλευσής του
πιστό, στα όρια της αντοχής του

Ας υποθέσουμε τέλος
πως το ποίημα
είναι ο γενικός αποστακτήρας
αυτών που βίωσα
αγάπησα και μίσησα
ελπίζω ή φοβάμαι
ή
όσων νομίζω ότι βίωσα
αγάπησα και μίσησα
ελπίζω ή φοβάμαι

Ποιο να 'ναι άραγε εκείνο
το μαγικό συστατικό
που θα το κάνει κοινωνό
μιας έγκλειστης
- παράφορης σχεδόν -
ανάγκης για ουρανό

Λέξεις παυσίλυπες, λέξεις ασύλητες
ασύλληπτη για μένα αυτή η σκέψη
Ίσως στην έμβρυα μνήμη μου χαμένη
ή ανύπαρκτη

Ας είναι
Ας παραμείνει μυστική η έξοδος
ας μείνουνε τα μάτια σφαλιστά
κι ας τριγυρίζει εκείνο άηχο
ελεύθερο απ' τα δικά μου τα δεσμά

Ίσως αν ξαναγεννηθώ αθώα
θα μπορώ και να σωπαίνω.

από τη συλλογή Μάσκα οξυγόνου, 2011


          Καταδίκη

Θέλω να σας μιλήσω για το θάνατο

Μα όχι αυτόν
που ιστορούν οι ποιητές
σε πρώτη ευκαιρία
Ούτε τον άλλον, τον ηρωικό
θυσίας προϊόν, τόλμης κι αγάπης
Ούτε κι εκείνον που φλερτάρουνε με πάθος
του έρωτα οι ηττημένοι μαχητές
Και φυσικά, ποτέ δε θα μιλούσα
για τον λυτρωτικό, τον ευεργέτη
της ασθένειας ή του γήρατος

Ο θάνατος που μέμφομαι
δεν έχει όμοιο του
σε φρίκη ή σ’ αποκοτιά
Χωμένος τραγικά
μέσ’ σε ψυχές ανήλιαγες
σπηλιές παραφροσύνης
Εκεί που η ζωή σφαδάζει
αμνός, και τη θυσία καρτερά
του εξαγνισμού

Σπαράσσει ο φόβος το κορμί
δαιμόνιος δόλος ο κυρίαρχος του νου
στην αναπότρεπτη φυγή
άρμα βαμμένο αίμα

Σπλαχνίσου Άδη
την εθελούσια άρνηση
–θεματοφύλακα εσύ του σκότους–
και δώσε
στον πόνο έξοδο
φωτιά στο φόβο
και της απόγνωσης τα μάτια
με λάσπη σφάλισέ τα
ώσπου να λάμψουνε ξανά ζωή
Με τη ρομφαία του ήλιου
κάρφωσέ τον
Πύρινο φως
να πλημμυρίσουνε τα τάρταρα
Στο έρεβος να μην προσμένει πλέον
καμία λύτρωση

Αυτός ο θάνατος, ο αλλόφρων
στιγματισμένος, μιαρός
και εξοστρακισμένος
να καταδικαστεί
χωρίς αγάπη

Εις θάνατον
να καταδικαστεί
πολλάκις.


          Εγώ ο γλάρος

Σε μισώ που δε με κράτησες
μακριά απ’ τον κίνδυνο
Σε μισώ που μ’ αγαπούσες τόσο
ώστε να μ’ αφήσεις ελεύθερη
Σε μισώ που μου ‘δειξες την άλλη όχθη
μα δεν μ’ έσωσες καθώς πνιγόμουνα
Σε μισώ, που έκλαιγες για μένα κρυφά
όσο εγώ ερωτευόμουν ένα ψέμα
όσο ο καθρέφτης μου αντανακλούσε την απάτη
Θυμάσαι τα θολά νερά της λίμνης
στα βουλιαγμένα απογεύματα του Αυγούστου
Τότε που σ’ αγαπούσα;
Γλάρος εγώ κι εσύ ο πλαστουργός μου
Τι θέατρο!
Τι ζωή!

Σε μισώ
κι είναι το μόνο μου πια κίνητρο
να συνεχίσω να υπάρχω

Εγώ ο γλάρος

από τα ποιήματα του 2008, αδημοσίευτο

          Συνάντηση με το απρόοπτο

Κάθε που ζυγώνει η άνοιξη, ντύνομαι ζεστά
και κοιτώ καχύποπτα τις ηλιόλουστες μέρες
Ποια απάτη μου ετοιμάζουν πάλι;
Κλείνω τα παντζούρια, για την ενδεχόμενη βροχή
και πίσω απ’ τις γρίλιες τους, παρατηρώ τα δρώμενα
κι εσένα
εσένα που μου γνέφεις, απρόοπτο.

Τηλεφωνεί ο χρόνος
Παράξενα που τραγουδάει το μέλλον
Με αυξανόμενη ένταση
Παρηγορούμαι, πως είναι νύχτα
πως δεν είναι Μάιος
κι ανοίγω τα παράθυρα στην αύρα του απρόσμενου
και τρυπώνεις ήλιε

Μα τι νόμισες, εγκαταλειμμένο πως είναι το ερείπιο;

Ανάβω δυο τσιγάρα
ένα για μένα κι ένα για τη συντροφιά σου
Καπνίζεις τις πίκρες μου, τις στάχτες τους σκορπίζεις
στις ακτές της μνήμης μου
Πίνουμε απ’ την ίδια λησμονιά, γεμάτη η κούπα
Μου κλείνεις το μάτι, δανεική η ανταπόδοση


          Θα ‘ρθεις

Δεν κάνει πια παιχνίδια το φθινόπωρο
όπως ο αλήτης Μάης
Όλη μέρα ξεσκόνιζα τα περασμένα –τοπία χειμερινά–
να υποδεχθώ τον ερχομό σου, συγκυρία
Θα ‘ρθεις
Και θα βγούμε μαζί στις νωπές λεωφόρους–καθαρτήρια
Ν’ αχνίζουν οι καινούριες αγάπες
και σαν πρόωρα βρέφη να ρουφούν με μανία
ζωή κι επιείκεια.

Στέλλα Γεωργιάδου
από τα ποιήματα του 2006 - αδημοσίευτο 


Scholeio.com

Concerned about Fukushima ?

If you are concerned about Fukushima radiation and gaining a better understanding of the spread of radiation to the West Coast, you may want to propose a new sampling location (Credit: USFWS/Southeast)

By Scott Wallace, Senior Research Scientist

Since the devastating tsunami and earthquake that triggered the Fukushima nuclear disaster nearly three years ago, we've been asked many questions by concerned Canadians about the spread of radiation to West Coast waters, ecosystems and food sources.

Οι τελευταίες μέρες του Διαδικτύου;

Το πλουσιότερο 1% του παγκόσμιου πληθυσμού θα μπορεί πλέον να ελέγχει και το τι βλέπουμε στο Διαδίκτυο. Θα είναι το τέλος του Διαδικτύου στη μορφή που το ξέρουμε. Η δημοκρατική αποστολή του να παρέχει ελεύθερη πληροφόρηση σε όλους, όπως την είχαν συλλάβει οι ιδρυτές του World Wide Web, θα σβήσει για πάντα.

Το κίνημά μας έχει δημιουργηθεί πάνω σ’αυτό το όραμα και χρησιμοποιούμε το Διαδίκτυο για να πολεμήσουμε τη διαφθορά, να σώσουμε ζωές και να παρέχουμε βοήθεια σε χώρες οι οποίες βρίσκονται σε κρίση. Όμως η ΕΕ και οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να δώσουν τη δυνατότητα στις ισχυρότερες πολυεθνικές να εμφανίζουν τις σελίδες τους με μεγάλες ταχύτητες, ενώ όλες οι υπόλοιπες σελίδες είτε θα επιβραδύνονται, είτε θα γίνονται διαθέσιμες μόνο αν ο χρήστης πληρώσει. Αυτό σημαίνει πως και οι δράσεις του Avaaz, όπως η μετάδοση αποκλειστικών πλάνων ακτιβιστών απ’τη Συρία ή η οργάνωση εκστρατειών για τη διάσωση του πλανήτη μας, απειλούνται!

Αυτή τη στιγμή λαμβάνονται αποφάσεις και στις δύο μεριές του Ατλαντικού. Όμως, υπέρμαχοι της ελευθερίας του λόγου, εταιρίες του Διαδικτύου και ειδικοί αντεπιτίθενται. Αν εκατομμύρια από εμάς σταθούμε στο πλευρό τους, μπορούμε να δημιουργήσουμε τη μεγαλύτερη έκκληση για δημοκρατικό και ελεύθερο Διαδίκτυο που υπήρξε ποτέ. Υπόγραψε τώρα και διάδωσέ το στους πάντες.

http://www.avaaz.org/en/internet_apocalypse_pa_eu_greek/?foWkUdb&pv=44

Scholeio.com

The Harmful effects of Geoengineering

CLIMATE ENGINEERING WEATHER WARFARE, 

& THE COLLAPSE OF CIVILIZATION

Dane Wigington | Assoc. Editor, The US Independent

In this video, Dane Wigington gives another presentation in Northern California on the harmful effects of Geoengineering, declaring that there is virtually NO NATURAL WEATHER due to the massive global climate engineering.

January 31, 2014 Geoengineeringwatch

The very essentials needed to sustain life on earth are being recklessly destroyed by these programs. This is not a topic that will begin to affect us in several years, but is now already causing massive animal and plant die off around the world, as well as human illness.

The debate over whether geoengineering programs are going on is now a moot point. We have more than enough data to confirm it. We have actual footage showing tankers spraying. The materials showing up on the ground are exactly the same materials mentioned in the numerous geoengineering patents and documents. Visit our website for a list of these government patents and documents.

Our skies today are simply not normal. Upon examination this cannot be denied. They are filled with nanoparticulates of heavy metals. But the skies have been filled with grid patterns for so long now that we are used to them and do not see them anymore. Sadly, the fact is that people do not look up.

To be clear, what we are seeing is not cloud seeding to increase rainfall. These particulates are designed to block the sun and move the jet stream. Dane explains how this is causing the drought and deluge being experienced around the globe.

Our atmosphere is nothing but a massive physics lab to geoengineering scientists who have no concern whatsoever about the consequences to humanity or any living thing, including themselves. The experiments are literally tearing the planet apart and destroying life on earth.

Dane reports, among other things, on:

• Geoengineering related climate disruptions, extreme drought and deluge
• Ozone depletion
• Methane release
• Drastic reduction in arctic sea ice
• Global oxygen content reductions
• Oceans on the brink of collapse
• Massive fish die offs
• 200 species becoming extinct every single day
• A drastic rise in Autism, Alzheimer’s, and Dementia
• Crisis level forest reductions
• The sterilization of soils making it impossible for plants to grow without Monsanto’s aluminum resistant seeds

Dane Wigington presents hard data which reveals what these catastrophic programs have done to our planet to date and what they will do if they are allowed to continue. Please take the time to watch this video, follow up with some investigation of your own on our site — geoengineeringwatch.org, and share this information far and wide.

Original post

Scholeio.com

Snowden nominated to Nobel Peace Prize by Norwegian politicians

By Oslo

Norway’s Socialist Left Party (SV) politicians Bård Vegar Solhjell and Snorre Valen nominated Edward Snowden to Nobel Peace Prize.

Two SV politicians said that Snowden’s disclosures of American surveillance data traffic has contributed to trust between nations and people in need for peace.

Reprogramming body cells, new method

Scientists in Japan's Kobe find new method for reprogramming body cells

Researchers at an institute in Kobe City, western Japan discovered a new method for creating pluripotent cells in mice by simply exposing body cells to acidic liquids, and the cells can be reprogrammed to grow into any type of mature tissue, local media reported on Thursday.

According to several local media reports including the one by Japan’s Kyodo News Agency, a team of scientists at the Riken Center for Developmental Biology in Kobe soaked lymph corpuscle taken from 7-day-old mice into mildly acidic liquids for about 30 minutes and cultured them to transplant into mice, where they developed into nerve and muscle tissues.

Making water drinkable

New Invention Makes Ocean Water Drinkable

Chemists with the University of Texas and the University of Marburg have devised a method of using a small electrical field that will remove the salt from seawater.

Incredibly this technique requires little more than a store-bought battery.
Called electrochemically mediated seawater desalination (EMSD) this technique has improved upon the current water desalination method.

Smart Chip Cards, How Americans Will Pay in the Future

Retailers such as Michaels, Niemen Marcus and Target have revealed they were victims of hacker attacks wherein massive amounts of customer data were stolen.

The target breach alone affected 110 million customers which translate to 1 out of 3 Americans.

Sharing information has become common place through the cards we swipe, the multiple times we give out login and passwords, and provide servicers, merchants and agencies with our personal identity.

Holdren's Geoengineering for Non-Existant Global Warning

“In an article released in the Council of Foreign Relations Journal by the Council on Foreign Relations (CFR), the organization praised the use of heavy metals into our atmosphere to combat global warming. This reasoning is a hoax, considering that man-made climate change is a lie perpetrated onto the world’s populations by the global Elite and the UN’s IPCC.”

Obama’s Science Adviser Says Chemtrails Will Save the PlanetSusanne PoselOccupy CorporatismApril 30, 2012

Climate Action

© Jeff Orlowski and James Balog

The Beauty of  ''Chasing Ice''

Imagine chunks of ice the size of Manhattan crumbling and flipping upside down in the ocean. Or massive glaciers stretching thousands of miles...all disappearing within a few years.

That's what photographer James Balog discovers and documents with photos and video in his new documentary Chasing Ice.

"Nature is changing, right before our eyes," says Balog on his website. "Through my work, I am committed to bearing witness to these changes, just as I have been since the start of my career in the early 1980s."

From the time of Ansel Adams, Sierra Club members have paired photography with activism, and Chasing Ice is one of the most powerful examples I’ve seen of using the power of the visual image to incite action.

The film is in theaters now, and this is one film you should really try to see on the big screen. Here’s the trailer.

Awe-Inspiring Excerpt from the Movie Chasing Ice

The makers of the movie Chasing Ice were able to capture on film the largest ice calving ever witnessed by humans (so far, but that might not last the waythings are going with our planet's climate). It was the Jakobshavn Glacier (aka Ilulissat Glacier) in Western Greenland. The apocalyptic event lasted for more than an hour and when things stabilized, the glacier had retreated a full mile across a calving face three miles wide!

I haven't seen Chasing Ice yet, but after this, I want to!  For more info, including on where you can see the film, check out the official movie website 
For past coverage on TreeHugger, see: The Beauty of "Chasing Ice" and The Importance of Climate Action.
Below is the official trailer:

"I never imagined that you could see glaciers this big disappearing in such a short time," says Balog, who’s also trained as a geologist.

Chasing Ice follows Balog and his Extreme Ice Survey team as they set up cameras by glaciers in extremely remote places -- from Greenland to Alaska. The images and video they capture over three years are truly breathtaking -- the team captures climate change on film.

Most of all, I was struck by Balog’s passion and grit. It reminded me of the energy of thousands of activists I’ve seen tackling this issue over the past decade by retiring coal plants, blocking the Keystone XL pipeline, fighting to protect the Artic from oil drilling, and stopping fracking.

Also worth noting -- Balog used to be a climate skeptic. Documenting Arctic ice over the years changed his mind. From the film's description:

Even with a scientific upbringing, Balog had been a skeptic about climate change and a cynic about the nature of academic research. But that first trip north opened his eyes to the biggest story in human history and sparked a challenge within him that would put his career and his very well-being at risk.

We need heroes with determined spirits like Balog's if we are to solve this immense challenge of our lifetimes. I am proud to be standing shoulder to shoulder with so many of you. As Chasing Ice so poignantly demonstrates, now is the time for us to recommit and work even harder for solutions.

You can start by visiting the Sierra Club's Climate Comes Home website and asking President Obama to take action on the climate crisis.          treehugger

Scholeio.com

Celebrate the legacy of the Tibetan empire

Every country marks significant historical dates in its founding as a nation. Regardless of its current political status, Tibet is no exception and Students for a Free Tibet has set aside February 13th as an important day to commemorate Tibet's independent past. In occupied countries, observing independence day is a powerful expression of a people's desire for freedom.

Ο άνθρωπος θα μπορούσε...

Στις αρχές του 20ου αιώνα, ένας περιηγητής επισκέπτεται μια απομονωμένη ορεινή περιοχή της Γαλλίας.  Ανακαλύπτει ένα τόπο παρατημένο, με τους λιγοστούς κατοίκους του να οδηγούνται από τις κακουχίες στο μίσος και την τρέλα. 

Εκτός από τον Ελζεάρ Μπουφιέ, έναν μεσήλικα βοσκό που γαλήνια ξεδιάλεγει σπόρους βελανιδιάς και τους φυτεύει στις άγονες πλαγιές. 

Ενώ ο έξω κόσμος περνάει δύο παγκόσμιους πολέμους, ο Ελζεάρ θα καλλιεργήσει, σπόρο-σπόρο, ένα ατελείωτο δάσος, μετατρέποντας την περιοχή σε έναν φυσικό παράδεισο.

 



Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο συμπονετικός.    Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο τρυφερός.    Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο ευρηματικός.

Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο δημιουργικός.    Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο υπομονετικός.

Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο καλός.   Ο άνθρωπος θα μπορούσε να είναι τόσο αποτελεσματικός....    Όσο ο Θεός και σε άλλους τομείς....  εκτός από την καταστροφή !

  Scholeio.com  

Τ. Φορτούνη, Ένα παράξενο ενυδρείο

Τζούλια Φουρτούνη

          Θα γράφω τις νύχτες

Θα γράφω τις νύχτες
δίχως μελάνι
μες στις κραυγές αυτού του κόσμου
όταν στο δάσος
θ΄ απλώνεται πηχτό σκοτάδι

θα γράφω τις νύχτες
σ΄ ένα ξέφωτο
κοντά σε μια πηγή
που θ’ αναβλύζει δροσερό νερό

και θα μαζεύονται κοντά μου
όλες οι λέξεις
όλα τ΄ αγρίμια
να πιουν να ξεδιψάσουν

εκεί αν θες
μπορείς να με συναντήσεις
με τις αιχμές του γέλιου σου
ν΄ αγγίξεις τους μικρούς ελέφαντες
την ώρα που σκύβουν
στην παλάμη μου

να τους εξημερώσεις

θα γράφω τις νύχτες
για ένα δειλινό στη Ζιμπάμπουε
πάνω από την κρεμαστή γέφυρα
και τις χρωματιστές ομπρέλες

γύρω μου χιλιάδες
ουράνια τόξα θα εκλιπαρούν
την αιωνιότητα

          Επικινδύνως

Ζούμε σ' ένα παράξενο ενυδρείο
γεμάτο λέξεις και χρυσόψαρα
που πηγαινοέρχονται
μας μιλούν και μας χαιρετούν
λες και γνωριζόμαστε από παλιά
από ναυάγια άλλα

σ' ένα υποβρύχιο ζούμε
έξω από το φινιστρίνι μας
ενεδρεύουν τα μεγάλα κήτη

τίποτα δεν ανιχνεύει τις προθέσεις τους
τις άναρθρες κραυγές τους δεν ακούμε
εμείς κι αυτά
συγκατοικούμε παράλληλα

ώσπου να σπάσει η γυάλα
κι ό,τι είναι έξω
εντός μας να βρεθεί

κι όλες οι λέξεις
και τα τιμαλφή μας
στο στόμα του κήτους

από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013

          Η κιβωτός του ονείρου

Λάμπεις μοναδικός μες στα πλωτά μου μάτια
μισός άλμπουρο μισός βουή του ανέμου

ένα νιογέννητο φεγγάρι που θηλάζει φως
στην αγκαλιά της νύχτας
μια οκαρίνα που δονεί τα ματοτσίνορα
στην ενύπνια αγωνία τους
ένα χελιδόνι που μοναχό ραμφίζει
το ιώδες από το γκρίζο του χειμώνα
ή όστρακο μισάνοιχτο
με το θαμπό μαργαριτάρι του
έκπληκτο πάνω στην παλάμη μου
ένα κοχύλι της μαδαγασκάρης
στις παρυφές του απείρου

είσαι μια ρίζα μέσα στην καρδιά μου
που απλώνεται σ' όλο το κορμί
ακολουθείς τα χνάρια πέρδικας
που φτερουγίζει εντός μου
στέλεχος, φύλλο από κυκλάμινο
μονοπάτι υγρό πάνω στο δέρμα
μικρός δρυοκολάπτης κρυμμένος
στη φτέρη των ονείρων μου
δέντρο αιωνόβιας αφής στα απαλά μου βρύα
φυλλορροείς αινίγματα στ' ανήσυχα μου χέρια 
δάσος που στοίχειωσε με μεθυσμένους ψίθυρους
σμάρι φιλιών που πέταξαν απ' τα κλαδιά
στην αιφνίδια τουφεκιά της μνήμης
μια πυρκαγιά που ανάβει στην ψυχή
και λόγια που πετάγονται στα χείλη
σαν διψασμένα ελάφια
μια ικεσία, μια υπόσχεση παντοτινή
σαν άσπρο φως

δέντρο ή πουλί
άνεμος ή όστρακο
κισμέτ
σε μυστικά κιτάπια από παλιά γραμμένο

λάμνεις μοναδικός μες στα πλωτά μου μάτια
μισός άλμπουρο μισός βουή του ανέμου
το ένα σου η κιβωτός του ονείρου
αδημοσίευτο, Δεκέμβριος 2008 

           Μαθητεία

Κύριε, εσύ γνωρίζεις τα όνειρά μου
καθώς αμετανόητα αιωρούνται στο διάστημα
απρόσιτοι πλανήτες, ακατοίκητοι

τι κι αν χρόνια στα σκοτάδια σου μαθήτευσα
αν χρόνια μ' έμαθες ν' ανάβω σαν φωτιά
κι έτσι καλύτερα τον κόσμο σου να βλέπω

αν τύλιγα τους φόβους μου τις νύχτες
σκίζοντας επιδέσμους απ΄τ' ανοιχτό γαλάζιο σου
αν τις ρωγμές μου μάτιζα
με σύννεφα από τη δύση του ήλιου σου

ποτέ το κόκκινο των λαθών μου δεν κατάλαβε
την ορθογραφία των άστρων σου
ο τόπος και ο χρόνος σου
όριζαν τελεσίδικα το αδύνατο

Κύριε, ούτε μια στάλα έλεος
δεν έκρυψες στη ξηλωμένες τσέπες μου
ούτε ένα χάδι σου δεν γλύκανε
τα κουρασμένα μάτια μου
κι απέμεινε η ζωή μου
ένα λάθος στον επίγειο ισολογισμό σου

Κύριε, τόσο κοντά και μακριά
πώς να στηρίξω τη σκαλωσιά του ονείρου
στα πολυψήφια μηδενικά των άστρων σου;

          Morning cafe

Καθόμαστε σ' ένα κοσμικό καφέ
κάτω από τις ριγέ τέντες
φοράω ανοιχτό πράσινο παντελόνι
κι εσύ μια καλοκαιρινή υπόσχεση

φλυαρούμε για την επικαιρότητα
και ένας ήλιος μαγιάτικος
φωτίζει τις άγνωστες πτυχές του γέλιου σου

δυο φλιτζάνια που αχνίζουν ακόμη
δυο τσιγάρα νωχελικά στο τασάκι
μια μικρή απόσταση ανάμεσα στα γόνατά μας
ορίζει την ευτυχία μας

χαμογελάς
και τίποτα δεν μπορεί
να διώξει τη γαλάζια πεταλούδα
που ήδη φτερουγίζει στη ματιά μου

           Η μητέρα μου

Γερτή λαμπάδα
φλόγα που τρέμει
πίσω από σπασμένες γρίλιες
ανάσα που θολώνει
τα τζάμια του αδύνατου
η μητέρα μου

να δίνει πάντα
όσα ποτέ δεν πήρε
να δίνει πάντα
όσα ποτέ μου δε ζητώ

ένα ποίημα κάπου ας βρεθεί
ένα στάχυ άγουρο στο στέρφο χώμα
μια γέφυρα από λέξεις και εικόνες
μικρή αλέα να περπατήσουμε μαζί
ένα παγκάκι μες στις ανεμώνες

για να μιλώ ακατάπαυστα μαζί της
με λόγια που ποτέ δεν είπα
την άγρια δίνη των ματιών της
να νιώθω πίσω στον καιρό

πώς τότε ξαφνικά μεγάλωσα
πώς τώρα πάλι γίνομαι παιδί
μωρό στην αγκαλιά της.

          Από το α ως το χ

Πάντα μ΄ απασχολούσαν οι φωτοσκιάσεις. 

Μου άρεσε να κοιτάζω τα βιβλία στο τρεμάμενο φως της φωτιάς. 

Να παρακολουθώ το χοροπηδητό των γραμμάτων. 

Ώσπου έβλεπα μόνο παλμικές γραμμές. 

Το καρδιογράφημά τους. 

Ύστερα έκλεινα τα μάτια μου και οι γραμμές γίνονταν αχνές καμπύλες κι εξαφανίζονταν σιγά σιγά, μικρές ανεπαίσθητες κουκίδες. 

Πού πήγαιναν τα γράμματα; 

Ποια ακατανόητη λέξη τα ρουφούσε; 

Τότε ήταν που άνοιγε απότομα το φως. 

Τα μάτια μου θάμπωναν κι όλα τα χαμένα γράμματα ξεχύνονταν από τα μάτια μου. Πλημμύριζαν το χώρο, την κουζίνα, το στρογγυλό τραπέζι, το α πάνω στην αλατιέρα, το β στο βάζο με τις ελιές, το γ στο γουδοχέρι της γιαγιάς, το δ στη δαντέλα του εργόχειρου πάνω από το τζάκι. 

Και το ξ, εκείνο το ξ το ατίθασο στα ξύλα του δάσους που καίγονταν, μαζί με το χ του χειμώνα. 

Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι πώς έμαθα να διαβάζω. 

Εκεί στο χ όμως σταματούσα. 

Ήταν το χιόνι έξω μια κόλλα λευκό χαρτί. 

Με προκαλούσε μόνο να γράψω.

από τη συλλογή Φυσικό αντίδοτο, 2013


          Απόψε δε μιλάς

Μα στη σιωπή σου έμαθα
να ντύνομαι αστραπή
και τους φλεγόμενους ορίζοντες
των δύσεων εντός σου να διασχίζω
πιο σιωπή κι απ’ τη σιωπή σου
το μέσα των ονείρων σου ν΄ αγγίζω
Οκτώβριος 2008

                                    Τζούλια Φορτούνη


Scholeio.com

Λαπαθιώτης, Σαν μια δόξα που θ' ανάψει

Ναπολέων Λαπαθιώτης

         Μυστικό...

Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ 

                                  [μάρμαρο
κι ἄλλες ἀπὸ χαμόγελο, εἴτε

                                       [πόνο.

Εἶναι καὶ μιὰ πλασμένη ἀπὸ

                          [ τριαντάφυλλα,
ὅμως ἐκείνη δὲ τὴ φανερώνω!

Πόσο ἡ καρδιά μου θά ῾τρεμε, ἂν τὴν ἔλεγα!
Βάνω μία κλειδαριὰ γερὴ στὸ στόμα!
Τόσοι σοφοὶ ποὺ βρίσκονται τριγύρω μου
καὶ δὲ τὴ μάντεψε κανεὶς ἀκόμα;

Εἶναι ψυχὲς πλασμένες ἀπὸ κρύσταλλο
κι ἄλλες ψυχὲς μὲ κλάματα ἔχουν γίνει.
Εἶναι καὶ μιὰ πλασμένη ἀπὸ ροδόσταμο,
μὰ δὲ θὰ σᾶς τὴ ῾πῶ ποτέ μου ῾κείνη!

Ὅρκο ἔβαλα νὰ μὴ τὴ ῾πῶ, ὡς τὸ τάφο μου,
μὰ πάλι... ποιὸς ξέρει... καμμιὰν ὥρα...
Κάτι μοῦ καίει τὰ χείλη μου! Καλύτερα
νὰ κλείσω τὸ τραγούδι μ᾿ ἀπὸ τώρα...

           Αποχαιρετισμοί στη μουσική   I

            

Τ’ όνειρό μου πια δεν είναι να χαρώ, μήτε να ζήσω,

μα να πω μια λέξη μόνο, σα μια φλόγα, - και να σβήσω.

Κι αν ακόμα ζω του κάκου, και γυρνώ στη γην απάνω,
μόνο ένα πια μου μένει, - να την πω και να πεθάνω …

Κι όμως ούτε αυτή η λέξη δε μου δόθηκεν ακόμα
να την πω, - και μου παιδεύει την ψυχή μου και το στόμα.

Μήτε καν αυτή τη λέξη, την απέραντα θλιμμένη,
μήτε τρόπος να τη μάθω, μήτε χρόνος δε μου μένει.

Κι αφού τ’ άχαρά μου χείλη δεν την πρόφεραν ακόμα,
θα την πάρω, - και σαν ξένοι, θα χαθούμε μες στο χώμα …

         II

Μόνος ήρθα, κάποιο βράδυ, - κι ήσαν όλοι, γύρω μόνοι,
κι όλοι ξένοι, τραγουδάμε, μες στη νύχτα που σιμώνει.

Κι όσο ζω, κι όσο μαθαίνω, τόσο νιώθω, αλλοίμονό μου,
το βαθύ και το μεγάλο κι απροσμέτρητο κενό μου!

Τη στιγμή του σταυρωμού μου και για μόνη συντροφιά μου,
μόλις ένιωσα τα χέρια που σταυρώσαν τα καρφιά μου …

Μόνος ήρθα, κάποιο βράδυ, μόνος πόνεσα για λίγο,
μόνος έζησα του κάκου, - κι όπως ήρθα, και θα φύγω.

Τ’ είναι, τάχα για τους άλλους, ο χαμός ενός ατόμου;
- κι όπως ήρθα, και θα φύγω, μόνος μες στο θάνατό μου …

          Νυχτερινό

Μονάχη η φλόγα του κεριού μου,
κι απέναντί μου στο τραπέζι
θαρρείς το τέλος της προσμένει∙
λίγες στιγμές έχει να ζήσει
και μες στη νύχτα τρεμοπαίζει,
σαν μια ψυχούλα φοβισμένη...

Απόξω έν’ άγρυπνο φεγγάρι
με κόπο χάνεται στα χάη
μιας ατελεύτητης ερήμου...
Σα να μη θέλει να πεθάνει,
μ’ αναλαμπές ψυχομαχάει
το ετοιμοθάνατο κερί μου...

Και το βαρύθυμο φεγγάρι,
που χρόνια τώρα έχει σωπάσει,
και το κερί μου που πεθαίνει,
και, μέσα, η σκοτεινή ψυχή μου,
χωρίς αιτία κι οι τρεις στην πλάση
είμαστε τόσο λυπημένοι...

          Ποιητής

Πόσο βαθὺ κι ἀσήμαντο συνάμα,
τῆς Ζωῆς καὶ τῆς Τέχνης σου τὸ δρᾶμα,
σ᾿ ἕνα παιχνίδι μάταιο καὶ γελοῖο,
τοῦ Νοῦ σου νὰ σκορπᾷς τὸ μεγαλεῖο!
Μέρα-νύχτα νὰ παίζεις μὲ τὶς λέξεις,
πῶς, πρέπει, μεταξύ των, νὰ τὶς πλέξεις
καὶ πῶς, μαζί, νὰ σμίξεις κάποιους ἤχους,
ὥστε νὰ κλείσεις τ᾿ Ὄνειρο σὲ στίχους!
Πόσος κόπος καὶ πόνος κι ἀγωνία,
νὰ πλάσεις ἀπ᾿ τὴ θλίψη σου ἁρμονία

καὶ νὰ τὴ πλάσεις μ᾿ ὅλους σου τοὺς τρόπους,
γιὰ νὰ τὴ ξαναδώσεις στοὺς ἀνθρώπους!
Μήτε κι ἀληθινὰ ποὺ ξέρω πρᾶμα
πιὸ θλιβερό, ἀπ᾿ τοῦ πόνου σου τὸ δρᾶμα,

τοῦ Πόνου αὐτοῦ, ποὺ στέργει γιὰ κλουβί του,
τὸ χῶρο ἑνὸς ἀνθρώπινου ἀλφαβήτου!

Κι ἀφοῦ, σὰ τὰ μικρὰ παιδάκια, παίξεις,
τόσο καιρό, μὲ ρίμες καὶ μὲ λέξεις

κι ὅλες σου τὶς ἐλπίδες ἀφανίσεις,
χαμένος, ὅλος, μέσ᾿ στὶς ἀναμνήσεις,

μόλις φανοῦν οἱ πρῶτες μαῦρες τύψεις
κι ἔρθ᾿ ἡ στιγμὴ νὰ σκύψεις, νὰ μὴ σκύψεις,

μὰ παίρνοντας μαζὶ τὸ θησαυρό σου,
τὸ Γολγοθᾶ σου ἀνέβα καὶ σταυρώσου!

           Ἀναμνήσεις

Τὸ κάθε τι ποὺ πέρασε, γιὰ πάντα μ᾿ ἔχει σκλάβο
κι ὅσο γυρεύεις Σήμερα, τὸ Χτὲς νὰ μ᾿ ἀφανίσεις,
τόσο σὲ ῾κεῖνο θὰ γυρνῶ καὶ τόσο δὲ θὰ παύω
νὰ ζῶ στὶς ἀναμνήσεις...

Θαρρεῖς καὶ κάτι μόνιμα, μπροστά μ᾿ εἶναι πεσμένο
καὶ κρύβοντας καὶ σβήνοντας ὁλότελα τὸ Τώρα,
μὲ κάνει νὰ μὴ χαίρουμαι καὶ μήτε νὰ προσμένω
καινούργια, τάχα, δῶρα...

Σ᾿ ὅτι ποθεῖ καὶ σ᾿ ὅτι ζεῖ, ἡ ψυχή μου μένει ξένη
κι οὔτε μπορεῖς, Φωνὴ Ζωῆς, ἀλλιῶς νὰ τὴ δονήσεις,
παρὰ θαμπὰ καὶ μακρινά, σὰ μουσικὴ ποὺ βγαίνει
μέσ᾿ ἀπ᾿ τὶς ἀναμνήσεις...

Τῆς πεθαμένης τῆς χαρᾶς, ἔχει στερέψει ἡ βρύση
κι οὔτε γυρέυει θάματα κι οὔτε προσμένει δῶρα
κι οὔτε μπορεῖ πιὰ τίποτα νὰ τὴ παρηγορήσει,
παρὰ ὅτι ἦταν ὡς τώρα...



           Ἐκ βαθέων

Λυπήσου με, Θέ μου, στὸ δρόμο ποὺ πῆρα,
χωρίς, ὡς τὸ τέλος, νὰ ξέρω τὸ πῶς,
- χωρὶς νά ῾χω μάθει, μὲ μιὰ τέτοια μοῖρα,
ποιὸ κρῖμα μὲ δέρνει, καὶ ποιὸς ὁ σκοπός!

Λυπήσου τὰ χρόνια ποὺ πᾶνε χαμένα,
προτοῦ ἡ νύχτα πάλι βαριὰ ν᾿ ἁπλωθεῖ,
ζητώντας τοὺς ἄλλους, ζητώντας καὶ μένα,
ζητώντας ἐκεῖνο ποὺ δὲ θὰ βρεθεῖ!

Λυπήσου ὅλα κεῖνα ποὺ πᾶνε τοῦ κάκου,
γιατὶ ἔτσι τοὺς εἶπαν πὼς εἶναι γραφτό,
καὶ γίνουνται χῶμα, στὰ βάθη ἑνὸς λάκκου,
χωρὶς νὰ γυρέψουν τὸ λόγο γι᾿ αὐτό!

Λυπήσου κι ἐκεῖνα, λυπήσου κι ἐμένα,
- καὶ μένα, ποὺ πάω μὲ καρδιὰ στοργική,
ζητώντας μία λύση σὲ πράματα ξένα,
ποὺ δὲν ἔχουν, Θέ μου, καμιὰ λογική...

Λιγάκι νὰ κάνω πὼς κάτι μὲ σέρνει,
λιγάκι νὰ φέξει, μὲς στὰ σκοτεινά,
κι ἀμέσως ἡ μοῖρα μου τὸ ξαναπαίρνει,
κι ἀμέσως ἡ νύχτα γυρίζει ξανά...

Λυπήσου με, Θέ μου, στὴν ἀπόγνωσή μου,
λυπήσου τὴ φλόγα ποὺ μάταια σκορπῶ,
- λυπήσου με μὲς στὴν ἀγανάκτησή μου,
νὰ ζῶ δίχως λόγο, καὶ δίχως σκοπό...

          Κούραση

Εἶμαι τόσο κουρασμένος ἀπ᾿ τὰ λόγια τὰ ῾πωμένα
κι ἀπ᾿ τὰ λόγια ποὺ θὰ ποῦμε κι ἀπ᾿ τοὺς ἄλλους κι ἀπὸ μένα
κι ἀπ᾿ τὸ κάλεσμα τοῦ στίχου, μὲ τὸ μάταιο λυρισμό,
ποὺ ἡ ψυχή μου δὲν ἐλπίζει, παρὰ μόνο στὸ Λιμάνι
καὶ στὸ σάλπισμα τῆς Μοίρας, ποὺ μιὰ μέρα θὰ σημάνει
τὸν αἰώνιο Γυρισμό!

Τότε μόνο, λυτρωμένος ἀπ᾿ τῆς γῆς τὴν ἱστορία,
μέσ᾿ στῶν κόσμων καὶ τῶν ἄστρων τὴν ἀτέρμονη πορεία,
φῶς ἀνέσπερο, χυμένο σὲ μιὰν ἔξαλλη στροφή,
τὸ Τραγούδι τὸ Μεγάλο, ποὺ ποτὲ δὲν ἔχω γράψει,
τὸ στερνό μου τὸ Τραγούδι, σὰ μιὰ δόξα ποὺ θ᾿ ἀνάψει,
τότε μόνο θὰ γραφεῖ!



          Λυπήσου...

Λυπήσου ἐκείνους ποὺ πονοῦν,
βουβὰ κι ἀνώφελα, γιὰ κάτι,
καὶ παίρνουν, γιὰ νὰ λησμονοῦν,
τῆς ζωῆς κάποιο ἄθλιο μονοπάτι...

Λυπήσου αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χαθεῖ,
μὲς στὴν θλιμμένη ὕπαρξή μας,
κι ἔγιναν αἴνιγμα βαθύ,
μιὰ καὶ δὲν εἶναι μεταξύ μας...

Κι αὐτόν, κι αὐτὸν ποὺ ἀναπολεῖ
τὰ περασμένα του λυπήσου:
μὰ ὅμως, ἀκόμα πιὸ πολύ,
τὶς ὦρες τῆς βαθειᾶς σιωπῆς σου,

λυπήσου αὐτούς, πού, μιὰ φορά,
μὲ φτερὰ ζοῦσαν, καὶ τὰ χάνουν,
καὶ δὲν τοὺς μένει ἄλλη χαρά,
παρὰ ἡ χαρὰ πὼς θὰ πεθάνουν...

                        Ναπολέων Λαπαθιώτης

Scholeio.com

Recent Posts